فرهنگ رضوی

چکیده یکی از فرائض بنیادین  آموزه‌های اسلامی، فریضه امر به معروف و نهی از منکر است. ظاهر برخی ادلّه نقلی، بر وجوب مطلق این فریضه دلالت دارد. در سوی مقابل، روایاتی وجود دارد که قیودی را برای استقرار وجوب برشمرده‌اند. ظاهر یکی از روایات منقول از امام رضا (ع) بر بایسته‌نبودن‌ اندرز دادن به سبب ناگوار بودن آن نزد مخاطب رهنمون است. این جستار با بهره از منابع إسنادی و به روش توصیفی- تحلیلی در پی ارتباط‌سنجی این حدیث با ادلّه رهنمون بر وجوب فریضه امر به معروف و نهی از منکر است. برای دست‌یافتن به این هدف، دلایل محتمل خودداری امام (ع) از‌  اندرز دادن به شکل ذیل افراز و نقد شده‌اند: فتنه انگیز بودن اندرز، اثربخش نبودن در مخاطب، ارشادی بودن نصیحت و قرار نداشتن فعل ناپسند مورد نظر در حد منکرات. در گام پسین، ادلّه بیانگر شروط وجوب فریضه امر به معروف و نهی از منکر بررسی شده و نیز روایات مربوط به بایسته‌های نصیحت اثر بخش تحلیل شده اند. ارزیابی پژوهش این است که با تکیه بر برخی ادلّه فقهی و مؤلفه‌های تاریخی فضای صدور حدیث، بایسته است که روایت، مربوط به اموری دانسته شود که اطمینان بر بی‌ثمر بودن اندرز دادن وجود داشته باشد.

چکیده چکیده
صنایع فرهنگی و هنری به دلیل تأثیرگذاری بر هویت فرهنگی و نقش مهم در اقتصاد خلاق، نیازمند استراتژی‌های بازاریابی کارآمد هستند. باوجود اهمیت این حوزه، پژوهش‌های محدودی به شناسایی ابعاد و مؤلفه‌های استراتژی‌های بازاریابی در این صنایع پرداخته‌اند. بنابر این سوال اصلی پژوهش حاضر این است که ابعاد و مؤلفه‌های استراتژی‌های بازاریابی در موسسه آفرینش های هنری آستان قدس رضوی شامل چه مواردی است و همچنین روابط بین ابعاد ایجاد کننده استراتژی های بازاریابی به چه صورت است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش تحلیل مضمون از طریق کد گذاری و نگاشت شناختی علّی با استفاده از نرم افزار یوسینت صورت گرفت. در مرحله نخست، مقالات علمی ۱۰ سال اخیر مرتبط با موضوع بررسی و ۶۰ مقاله انتخاب شد. سپس با روش نمونه‌گیری هدفمند، مصاحبه‌های عمیقی با ۸ نفر از خبرگان مؤسسه انجام گرفت. در نهایت، برای تبیین روابط میان مؤلفه‌های شناسایی‌شده، از نقشه شناختی علّی استفاده شد. یافته‌های پژوهش نشان داد در مجموع، ۱۷۰ مضمون پایه و ۴۰ مضمون سازمان‌دهنده استخراج شد.که استراتژی های بازاریابی در موسسه آفرینش های هنری آستان قدس رضوی شامل 7 مضمون فراگیر، تحلیل محیطی، تقسیم‌بندی بازار، موقعیت‌یابی، هدف‌گذاری، محصول، قیمت‌گذاری و تبلیغات است. همچنین، روابط میان این متغیرها نشان داد که ابعاد استراتژی‌های بازاریابی نه ‌تنها به ‌صورت مستقل اهمیت دارند، بلکه در تعامل پویا و پیچیده با یکدیگر قرار گرفته و یک سیستم جامع و همبسته را تشکیل می دهند و ابعاد هدف گذاری و تحلیل محیطی بیشترین اثرگذاری را دارند الگوی ارائه‌شده در این پژوهش می‌تواند به‌عنوان ابزاری کارآمد برای بهبود بازاریابی در صنایع فرهنگی و هنری مورد استفاده قرار گیرد و سبب تقویت جایگاه مؤسسه آفرینش های هنری آستان قدس رضوی در بازار رقابتی باشد.

چکیده نقاشی پشت‌ شیشه، به‌عنوان گونه‌ای کهن در هنر اسلامی ایران، با ترکیب منحصربه‌فرد رنگ و شفافیت، زمینه‌ساز روایت داستان‌ها و انتقال مفاهیم مذهبی در گستره شیعی است. در این زمینه، بازنمایی کرامات و نمادهای مربوط به امام رضا (ع) در نقاشی‌های پشت‌ شیشه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است؛ آثاری که در موزه نقاشی پشت‌ شیشه تهران نگهداری می‌شوند، جلوه‌های متنوعی از این نمادپردازی را در قالب هاله نور، قدمگاه و نشانه‌های حیوانی بازتاب می‌دهند. هدف این پژوهش، تبیین ساختار بصری و معنایی نمادهای منسوب به امام رضا (ع) در هفت اثر منتخب موزه نقاشی پشت‌ شیشه تهران است. سؤال اصلی تحقیق این است: چه بازتاب‌هایی از نمادهای مرتبط با امام رضا (ع) در ترکیب‌بندی، پالت رنگی و آرایش عناصر حیوانی و فضایی این آثار قابل شناسایی است؟ روش تحقیق کیفی و از نوع توصیفی–تحلیلی است. داده‌ها با بهره‌گیری از مطالعات کتابخانه‌ای و مشاهده میدانی جمع‌آوری شده و با روش تحلیل نمادشناسی بر روی موضوعات «ضامن آهو» و واقعه مسمومیت امام رضا (ع) واکاوی گردید. نتایج نشان می‌دهد هنرمندان با آرایش متقارن عناصر، استفاده نمادین از رنگ‌ها و به‌کارگیری هاله نور و نشانه‌های حیوانی نظیر آهو، شتر و گرگ، مفاهیمی چون شفاعت، رحمت، تقابل قداست و تهدیدات دنیوی و پیوند فرارفتی زمان و مکان را تقویت کرده‌اند. همگرایی در ساختار بصری و تفاوت‌های کیفی در جزییات اجرا، حاکی از تنوع شیوه‌های روایت و تأکید بر لایه‌های معنایی متفاوت است. بررسی این نمادها علاوه بر آشکارسازی عمق معنایی آثار، راهگشای فهم جایگاه فرهنگی و اعتقادی نقاشی پشت‌ شیشه در انتقال آموزه‌های شیعی، به‌ویژه در ارتباط با مقام و شخصیت والای امام رضا (ع) است .

چکیده چکیده
سفرنامه‌نویسان و سیاحان اروپایی علاقمند به بازدید از آستان قدس رضوی در طی تاریخ، اکثراً بدون اطلاع از قوانین اختصاصی بارگاه و حریم رضوی، عازم مشهد می‌شدند. سیاحان در طی سفر، از همسفران مسلمان خود، که راهی زیارت آستان قدس می‌شدند، گزارشی از عدم مقبولیت همسفری خود، شکوه یا گلایه‌ای از مقررات برای سیاحان در کاروان‌های زیارتی، به ندرت در سفرنامه‌ها ذکر نموده‌اند. اما زمانی که به مشهد می‌رسیدند بر اساس اهدافشان که اکثراً سیاحت و بازدید از مجموعه تاریخی حرم مطهر بوده است، دچار چالشی غیرمنتظره می‌شدند که خستگی سفر را بر وجودشان می‌نشاند. جلوگیری از حضور غیر مسلمان به حرم مطهر، مُعضلی در عصر قاجار و پهلوی است، که سیاحان اروپایی را سخت آزرده از سفر به مشهد می‌کرد.
روش تحقیق در این پژوهش به صورت کمی و کیفی با رویکرد توصیفی مُبتنی برگزارش‌های برگرفته شده از سفرنامه‌های اروپائیان در قرون سیزدهم و چهاردهم هجری قمری می‌باشد. این پژوهش در صدد یافتن این پاسخ است که سفرنامه‌نویسان غیر مسلمان، به جهت ایجاد ممنوعیت به حرم مطهر، چه تدبیر و یا عکس‌العملی در این خصوص داشتند؟ یافته‌های این پژوهش حاکی از آن است که تعداد کثیری از ایشان تابع قوانین مشروع و ضوابط جاریه آستان قدس و افکار عمومی جامعه بودند. لذا پس از درک محدودیت‌ها، ترجیح می‌دادند حتی به حریم حرم هم نزدیک نشوند. عده‌ای نیز از مجاری قانونی و اعمال نفوذ وارد حرم امام رضا شدند و معدود افرادی نیز با لطائف‌الحیل و ترفندهای خاص از مرقد مطهر بازدید و یا گزارش داشته‌اند.
واژگان کلیدی: ممنوعیت غیر مسلمان، حرم امام رضا(ع)، آستان ‌قدس ‌رضوی، سفرنامه‌نویسان، قاجار ، مشهد

چکیده سکه به عنوان یک ابزار مادی ارزشمند علاوه بر جنبه اقتصادی کارکردهای مختلف فرهنگی دارد. به خاطر این کارکرد فرهنگی از اواخر دوره قاجار سکه هایی با نام زیارت نشان در مشهد ضرب میشد و آستان قدس برای استفاده در مراسم های مذهبی از سال 1328ش. سکه میلاد امام رضا(ع) ضرب کرد که به عنوان یک نماد فرهنگی مورد استفاده قرار گرفت. سکه های میلاد به خاطر تاثیر و فوایدش به تدریج در این موقوفه بزرگ کارکردهای مختلفی یافت و طی سه دهه ضرب و مورد استفاده فراوان قرار گرفت. تاکنون درباره کارکرد سکه های زیارت نشان و میلاد امام رضا(ع) پژوهشی صورت نگرفته است. از اینرو مقاله حاضر در راستای پاسخ به این سئوال مهم انجام گرفت که سکه های زیارت نشان و میلاد امام رضا(ع) چه کارکردهایی در آستان قدس رضوی داشتند. مقاله حاضر از نوع پژوهش تاریخی است که به شیوه مطالعات کتابخانه ای براساس اسناد آستان قدس رضوی و مطبوعات چاپ مشهد انجام گرفت و نشان داد سکه های جدیدالضربی که در مشهد با نام زیارت نشان و در تهران با نام سکه میلاد امام رضا(ع) برای آستان قدس ضرب میشد، کارکردهای مختلفی در این موقوفه بزرگ داشته و در روز میلاد امام رضا(ع)، میلاد امام حسین(ع) و عید نوروز به عنوان عیدی به مهمانان داده می شد. همچنین به عنوان تبرک به رجال و مهمانان خاص داخلی نظیر ورزشکاران، وزراء، درباریان و هیاتها و زائران خارجی شامل رئیس جمهورها، وزراها و هیئت همراه و سایر زوار صاحب نام که در مراسم غبارروبی ضریح شرکت میکردند، اهداء میشد. سپس بخش مهمی از سکه های میلاد امام رضا(ع) به خاطر جنبه اعتقادی به عنوان تبرک در موزه آستان قدس فروخته می شد.

چکیده یکی از چالش‌های اساسی در جوامع اسلامی، بروز فتنه‌هاست که با ایجاد فضایی از تردید و آمیختن حق با باطل، امنیت و انسجام اجتماعی آن‌ها را تهدید می‌کند و به انحراف بنیان‌های اعتقادی و اجتماعی افراد جامعه منجر می‌شود. با توجه به اهمیت این موضوع، برای رسیدن به جامعه‌ای مصون از فتنه‌ها، شناخت مؤلفه‌های مصونیت‌بخش در مقابله با آن‌ها ضروری به نظر می‌رسد. ائمه معصومین، به‌ ویژه امام علی و امام رضا، بارها به توصیف فتنه‌ها و پیامدهای آن پرداخته و برای مقابله با فتنه‌ها راهکارهای مؤثری بیان نموده‌اند. این پژوهش با هدف شناسایی مؤلفه‌های مصونیت‌بخش در سیره این دو امام و طراحی الگوی کاربردی برای مقابله با فتنه‌های معاصر انجام شده است. برای این منظور، با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و تکیه بر آیات قرآن و منابع روایی معتبر، سخنان امیرالمؤمنین و امام رضا از نظر مولفه‌های مصونیت ‌بخش مورد بررسی قرار گرفته و الگوی عملی برای مقابله با فتنه‌های معاصر ارائه شده است. یافته‌ها حاکی از آن است که در کنار مؤلفه‌های مشترک مانند تمسک به قرآن، تقوا، بصیرت و صبر، سیره امام علی بر اصولی چون اجرای عدالت، وحدت و سیره امام رضا بر مناظرات، تربیت نسل علمی و تقیه متمرکز است. دستاورد پژوهش، استخراج یک «الگوی مدیریت چرخه فتنه» در چهار مرحله پیشگیری، تشخیص، مقابله و ترمیم است که به‌صورت یک چارچوب عملیاتی سه‌سطحی (فردی، اجتماعی، ساختاری) دستاورد پژوهش، استخراج یک «الگوی مدیریت چرخه فتنه» در چهار مرحله پیشگیری، تشخیص، مقابله و ترمیم است که به‌صورت یک چارچوب عملیاتی سه‌سطحی (فردی، اجتماعی، ساختاری) برای مصونیت‌سازی در برابر فتنه‌های معاصر ارائه شده است. ارائه شده است. این الگو می‌تواند به عنوان نقشه‌راهی برای نهادهای فرهنگی و اجتماعی در مواجهه هوشمند با فتنه‌های عصر حاضر عمل کند.

چکیده چکیده
در بسیاری از فرهنگ‌ها، ازجمله جهان اسلام، مردم بر این باورند که مکان مقدس نقطه تلاقی آسمان و زمین بوده و دفن شدن در چنین مکان‌هایی مایه سعادت پس از مرگ انسان‌ها می‌شود. بنابراین، مردم در صورت امکان درگذشتگان خویش را در مکان‌های مقدس دفن می‌کنند. حرم‌های مطهر امام رضا (ع) و خواهرش حضرت معصومه (س)، به دلیل تقدس ویژه، محل دفن افراد شاخص، به‌ویژه علمای دین است. مسئله ازآنجا ناشی می‌شود که به دلیل محدودیت مکان و انحصار این مکان‌ها به قشر خاص، این سؤال را برمی‌انگیزد که زائران چه نوع نگرشی نسبت به تدفین نسبتاً انحصاری علما در جوار حرم‌ها دارند؟ نگارنده جهت کشف معناهای نقش بسته در اذهان افراد دارای تجربه از زیارت قبور علما در حرم‌های مطهر با رویکرد پدیدار شناختی به‌وسیله انجام مصاحبه‌های نیمه ساخت‌یافته و تحلیل مضمون‌های مندرج در پاسخ‌ها، تجربه زیسته آن‌ها را بررسی کرده است. نتایج تحقیق نشان می‌دهد، علیرغم تصور اولیه محقق، مضمون‌های مثبت «جایگاه ویژه و شخصیت والا»، «مرجعیت فرهنگی و الگوی زندگی»، «داشتن تأثیرات معنوی قبور»، «تداعی شناخت قبلی نسبت به مشاهیر»، «خدمات اجتماعی چشمگیر»، «عنایت معنوی نسبت به علما»، «معنویت و عرفان مدفونان»، «قرابت معنایی علما و اهل‌بیت» و درنهایت «تبعیض و مزاحمت» در تجربه زیسته زائران تداعی شده است. همه مضامین سازمان دهنده بالا ذیل مضمون فراگیر «نگاه مثبت به تدفین علما در مشاهد مشرفه» مقوله‌بندی می‌شود. مصاحبه‌شوندگان مشروط به پرهیز از «تبعیض» و عدم ایجاد «مزاحمت به زائران»، تدفین علما و مشاهیر را مثبت ارزیابی می‌کنند.

کلیدواژه‌ها: قبور علما، امام رضا (ع)، حضرت معصومه (س)، پدیدارشناسی، مکان مقدس، مشاهد مشرفه

چکیده چکیده
تربیت دینی در خانواده‌های امروزی با چالش کاهش انگیزه درونی نوجوانان نسبت به معارف و تکالیف دینی مواجه است و رویکردهای رایج همچون تکلیف‌محوری، تحریک عاطفی صرف و روش‌های تحکم‌آمیز، کارآمدی لازم را نداشته‌اند. در این میان، احادیث اهل بیت(ع) می‌توانند مبنایی ارزشمند برای طراحی الگوهای تربیتی بدیل فراهم آورند. حدیث شریف «احیای امر» از امام رضا(ع) با تأکید بر سه مؤلفه اساسی «محاسن کلام»، «تعلیم علوم» و «اتباع»، چارچوبی منسجم و نظام‌مند برای این منظور ارائه می‌دهد. هدف این پژوهش، تبیین دلالت‌های تربیتی مستخرج از این حدیث برای کاهش بی‌انگیزگی دینی نوجوانان در بافت خانواده است. پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش تحلیل محتوای جهت‌دار انجام شده است. متن کامل حدیث از کتاب «عیون اخبار الرضا(ع)» به عنوان داده اصلی استخراج گردید و از روایات هم‌خانواده برای تعمیق مفاهیم استفاده شد. مراحل تحلیل شامل کدگذاری اولیه، دسته‌بندی کدها در مقوله‌های اصلی، تعیین روابط علّی میان مقوله‌ها و استخراج دلالت‌های کاربردی بود. تحلیل داده‌ها به شناسایی سه مقوله اصلی انجامید: «محاسن کلام» با دو بُعد زیبایی عقلانی-حکمی و کارآمدی عملی؛ «تعلیم علوم توأم با الگوسازی» با سه شرط یادگیری عمیق پیش از آموزش، هماهنگی گفتار و کردار، و آموزش فعال؛ و «تبعیت آگاهانه» با ویژگی‌های باور درونی، نقدپذیری و پایداری. رابطه این سه مقوله، زنجیره‌ای علّی بر اساس شرط «لَوْ عَلِمُوا... لاَتَّبَعُونا» را شکل می‌دهد که نشان می‌دهد علم به محاسن، شرط اساسی تحقق تبعیت است. حدیث بر اولویت اقناع عقلانی از طریق نمایش زیبایی‌های حکمی و کارآمدی عملی معارف دینی تأکید دارد. سه دلالت فنی برای والدین عبارت است از: به‌کارگیری رویکرد کارکردگرایانه و زیباشناختی به جای رویکرد تکلیف‌مدار صرف؛ تغییر نقش از الگوی ساکت به الگوی شارح که تجربه زیسته خود را روایت می‌کند؛ و پذیرش پرسشگری و نقد نوجوان به عنوان مسیری برای رسیدن به تبعیت واقعی.

چکیده انتقال امام رضا (ع) به مرو در پی ولایت‌عهدی، ایشان را در کانون فضایی چندفرهنگی قرار داد. در این بستر تاریخی، به ابتکار دربار مأمون، مجالس سازمان‌یافته مناظره میان نمایندگان برجسته ادیان و متکلمان مذاهب گوناگون برگزار می‌شد. مسئله اصلی این پژوهش آن است که مواجهه امام با این تنوع اعتقادی، بر چه الگوی اجرایی و روش‌شناسیِ استدلالی استوار بوده است. پژوهش‌های پیشین غالباً این مجالس را صرفاً از منظر کلامی ارزیابی کرده‌اند، اما مقاله حاضر با روش تاریخی - تحلیلی و مبتنی بر خوانش تطبیقی متون، بر ساختار و منطقِ روش‌مند این گفت‌وگوها تمرکز دارد. منابع پایه پژوهش - به‌ویژه عیون اخبار الرضا (ع)، التوحید و الاحتجاج - با ملاحظه منبع‌شناختی انتقادی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که این مناظرات بر یک الگوی اجرایی منسجم از «جدل احسن» استوار بوده‌اند که ویژگی بارز و محوری آن، «تدرّج روش‌مند از نقل به عقل» است. این الگو دارای سه مؤلفه بنیادین است: استدلال عقلانی و پرهیز کامل از تکفیر؛ الزام مخاطب از راه متون مقدس و مبانی معرفتیِ مورد قبول خود او؛ و در نهایت حفظ کرامت طرف مقابل. بررسی و تحلیل تطبیقی پنج مناظره شاخص با جاثلیق، رأس‌الجالوت، هربذ اکبر، عمران صابی و سلیمان مروزی نشان‌دهنده یک‌دستی، انسجام و پویاییِ این الگوی اجرایی در موقعیت‌های کاملاً متفاوت است. در این مسیر، امام بحث را از نقطه اشتراک نقلی آغاز کرده و برای جلوگیری از بروز بن‌بست‌های متنی، سطح مناظره را با ظرافت به براهین خالص عقلی ارتقا می‌دادند. بر این اساس، مقاله حاضر مناظرات رضوی را نه مجموعه‌ای از واکنش‌های پراکنده، بلکه نمونه‌ای تاریخی از یک الگوی اجرایی و روش‌مند بازمی‌خواند؛ الگویی که در آن، اختلافات بنیادین اعتقادی با تکیه بر استدلالی گام‌به‌گام و الزام‌آور مدیریت می‌شد و ساختاری مستحکم برای گفت‌وگوی بینادینی ارائه می‌داد.

چکیده تحلیل متون دینی به منظور ارزیابی هنری آن‌ها به عنوان یک فرآیند ارتباط کلامی، از اهمیت بالایی برخوردار است. پژوهشگران در تلاش‌اند تا با بهره‌گیری از روش‌های مختلف در حوزه‌های نقد ادبی، زبان‌شناسی و معناشناسی، به درک بهتر و تحلیل دقیق‌تری از این متون بپردازند. در این راستا، استفاده از یافته‌های زبان‌شناسی به ویژه در بررسی متون دینی، به پژوهشگران کمک می‌کند تا این متون را به طور علمی تحلیل کنند و معناها و روابط موجود در آن‌ها را شفاف‌سازی نمایند. نظریه ارتباطی یاکوبسن به دلیل دقت در تحلیل اجزای ارتباط کلامی، ابزار مناسبی برای تحلیل متون دینی محسوب می‌شود. پژوهش حاضر با بهره‌گیری از روش توصیفی – تحلیلی و بر مبنای نظریه رومن یاکوبسن به بررسی توازن کارکردهای زبانی در خطبه توحیدیه امام رضا (ع) و نقش آن در القای پیام توحیدی و انسجام معنایی می‌پردازد. هدف از بررسی این خطبه که به تبیین وحدانیت خداوند و صفات او اختصاص دارد این است که با تأکید بر کارکردهای ارتباطی کلام، به روشن‌تر شدن و وضوح بیشتر مفاهیم توحیدی کمک کند و در نتیجه، درک و تأمل در این مفاهیم را برای مخاطب آسان‌تر و مؤثرتر نماید. یافته‌ها نشان می‌دهند که کارکردهای عاطفی، ارجاعی، ترغیبی، ادبی، همدلی و فرازبانی به ایجاد ارتباط عمیق‌تری میان مفاهیم توحیدی و مخاطب کمک کرده و به تبیین دقیق‌تری از صفات الهی منجر می‌شود. این توازن کارکردها، خطبه را به ابزاری مؤثر برای انتقال پیام توحیدی تبدیل کرده و به درک عمیق‌تری از مفاهیم الهی در مخاطب می‌انجامد. در نهایت، این پژوهش به عنوان الگویی برای تحلیل متون دینی و ارتقای فهم توحیدی در مخاطبان ارائه می‌شود.

چکیده فرهنگ رضوی، که ریشه در آموزه‌های امام رضا (ع) و معارف اهل بیت دارد، یکی از ارزشمندترین بخش‌های فرهنگ اسلامی و شیعی است و نقش مهمی در شکل‌گیری هویت دینی و اجتماعی مسلمانان، به‌ویژه شیعیان، ایفا می‌کند. اهمیت فرهنگ رضوی در آن است که فاصله­گیری از این فرهنگ نه تنها در ابعاد دینی تاثیر می­گذارد بلکه تضعیف آن حتی می‌تواند پیامدهای عمیقی در حوزه‌های اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و هویتی داشته باشد. در این راستا، این پژوهش با هدف فهم دلایل فاصله‌گیری از فرهنگ رضوی در میان برخی از شهروندان جامعه ایرانی و استراتژی افراد در مقابل این پدیده و پیامدهای آن، به تحلیل این پدیده از دیدگاه نظریه‌های فرهنگی و دینی پرداخته است. در این راستا، از روش کیفی و رویکرد نظریه‌پردازی داده‌بنیاد (گراندد تئوری) اشتراوس و کوربین بهره گرفته شده و داده‌های مورد نیاز از مصاحبه‌های عمیق با 25 نفر از گروه‌های مختلف در شهر تبریز جمع‌آوری شده است. در این راستا، نتایج پژوهش نشان می­دهند که کدهای متمرکز شرایط علی شامل عواملی چون دگردیسی‌ اجتماعی، افول مشروعیت نهادی، گفتمان سکولاریسم، استعمار فرهنگی بودند. در بخش شرایط زمینه‌ای، بحران‌های ساختاری اقتصاد، پلورالیسم فرهنگی، فروپاشی نظام معرفتی و تزلزل نظام تربیت خانوادگی به‌عنوان بسترهای کلیدی شناسایی شدند. کدهای مداخله‌گر به نقش تعارضات ایدئولوژیک، گسست در میانجی‌گری معرفتی، شتاب‌زدگی در ادغام جهانی و بازار مصرفی اطلاعات اشاره دارند. سرانجام، با در نظر گرفتن دو استراتژی پذیرش و مقاومت توسط جامعه که به عنوان واکنش­های افراد به این پدیده مطرح شده است، پیامدهای فاصله‌گیری از فرهنگ رضوی در قالب بحران‌ مشروعیت، ناسیونالیسم و قوم‌گرایی، واگرایی اجتماعی-سیاسی، افت قدرت نرم، سکولاریزاسیون گفتمان سیاسی، فروپاشی نظم هنجاری، خلأ هویتی، زوال همبستگی اجتماعی، آنتروپی هویتی، واپاشی ساختار تربیتی ظاهر شده‌اند. این پژوهش نشان می‌دهد که برای مقابله با این روند، باید به اصلاح سیاست‌های فرهنگی، تقویت نهادهای دینی و ترویج ارزش‌های بومی و دینی پرداخته شود تا انسجام هویتی جامعه در بخش فرهنگ رضوی حفظ گردد.

چکیده معماری اسلامی و تزیینات وابسته به آن با توجه به حجم و زمان ماندگاری، نسبت به هنرهای اسلامی دیگر، از اهمیت خاصی در بین هنرهای اسلامی برخوردار می باشند. انواع هنرهای بصری اسلامی اعم از طراحی، خوشنویسی، آینه -کاری، گچ ‌کاری و ... در معماری و تزیینات وابسته به آن در اماکن مذهبی قابل مشاهده ‌است که نقش موثری در بیان اصول دین اسلام از جمله توحید دارند. از جمله موارد آن، تزیینات به‌ کار رفته در حرم رضوی است که چگونگی ارتباط آن با مفهوم توحید و تأثیرگذاری آنها بر اعتقادات مخاطبان مسئله شایسته پژوهش است. این پژوهش با روش توصیفی - تحلیلی و تصاویر میدانی به بررسی ارتباط تزیینات در معماری حرم رضوی بر تقویت اصل توحید در اعتقادات مخاطبان پرداخته ‌است. نتایج پژوهش حاکی از این است که تزیینات موجود در حرم رضوی در نمای خارجی، حیاط، گلدسته ها، آینه کاری، ستون ها، گنبد، کتیبه ها، گچ بری، علاوه بر زیبایی ظاهری برای هر زائر عامی و خواص، دارای زیبایی درونی می‌باشد که مطابق با فطرت انسانی می‌باشد و انسان مسلمان با دیدن تزیینات حس خوشایند درونی را تجربه می ‌کند و خواهان این تجربه شیرین به دفعات می‌‌ باشد. طر‌ح‌ها و نقش ‌های اسلامی که در معماری بناهای اسلامی جلوه‌ گری می‌کنند با زبان اشاره‌ها با مخاطبان ارتباط برقرار می‌کنند و هر مخاطبی با توجه به خودسازی و آمادگی درونی خویش که از قبل در خود ایجاد کرده‌است؛ رمز و رازهای هنر اسلامی که مهم‌ترین آن ‌ها روح توحید و یگانگی می ‌باشد را به تدریج درک می‌ کند.

چکیده «تظاهر» از آسیب‌های اجتماعی است که گرچه در ارتباطات میان افراد عادی جامعه نیز احساس می‌شود، اما شناخت تظاهر و مواجهه صحیح با متظاهری که در مناصب حکومت قرار دارد، به جهت برخورداری از منابع گوناگون قدرت، بسیار پیچیده‌تر و سخت‌تر است. در این مقاله تظاهر به‌مثابه یک «آسیب فرهنگی- ارتباطی» مدنظر بوده و هدف تبیین الگوی مواجهه امام رضا7 با مأمون به مثابه فرد متظاهری است که در بالاترین ارکان حکومت قرار دارد. برای دستیابی به این الگو جهت جمع‌آوری داده‌ها از روایات و سیره امام رضا7 و برای تحلیل داده‌ها، از روش هرمنوتیک متن با رویکرد «استنطاقی و مؤلف‌محور» و تحلیل مضمون بهره گرفته شد. با بررسی معنای لغوی واژه «مدارا» و دقت در روایات در این زمینه و تطبیق آن بر سیره امام رضا7 و همچنین تحلیل مضمون کنش‌های زبانی و غیرزبانی امام رضا7، ۴۴ مضمون پایه، ۶ مضمون سازمان‌دهنده و یک مضمون فراگیر بدست آمد. «مدارا کمال دوراندیشی»، «تدبیر در کنش‌ها»، «افشای تظاهر در عین مدارا با متظاهر»، «خیرخواهی و رعایت مصلحت»، «رعایت اصول اسلامی» و «مواجهه سخت در صورت عدم کارایی مدارا»، ۶ مضمون سازمان‌دهنده هستند که در ذیل «مدارای حکیمانه» به عنوان مضمون فراگیر قرار می‌گیرند. «مدارای حکیمانه» به عنوان یک اصل ارتباطی در مواجهه با تظاهر باید مدنظر قرار گیرد. صفت حکیمانه روح حاکم بر مدارا در مواجهه با متظاهر است. در واقع مدارا با شخص متظاهر صورت می‌گیرد نه با تظاهر او. پیشنهاد می‌شود الگوی مواجهه با کارگزاران متظاهر در شرایط حاضر موضوع مقالۀ دیگری قرار گیرد و با به روز رسانی الگوی بدست آمده از این مقاله، الگوی امروزین مواجهه با تظاهر ترسیم شود.

چکیده این پژوهش به تحلیل تاریخ انگاره‌ای تطور جریان تشیع تا عصر امام رضا(ع) با تأکید بر فرقه واقفه پرداخته است. در این راستا، سؤال اصلی تحقیق این است که جریان واقفه چگونه در روند تاریخی تشیع شکل گرفت و چه تأثیری بر تغییر انگاره‌ها و گفتمان‌های امامیه داشت؟ فرضیه این پژوهش بر این است که فرقه واقفه به‌عنوان یک انشعاب مهم در تاریخ تشیع، برخلاف تصور رایج، نه تنها به معنای جدایی کامل از امامیه نبوده، بلکه در بستر بحران‌های فکری و اختلافات انگاره‌ای در پی درگذشت امام کاظم(ع) شکل گرفته و بر تحولات تاریخی و فکری این جریان تأثیرات عمیقی گذاشته است. از روش تاریخ انگاره به‌عنوان رویکردی نوین برای تحلیل این تحولات استفاده شده است تا درک بهتری از فرایندهای فکری و دگرگونی‌های گفتمانی ارائه دهد. این تحقیق نشان می‌دهد که امامیه در پی بحران‌های پیش‌آمده، به آزمون و تحقیق در انگاره‌های خود پرداخته و فرقه واقفه به‌عنوان یکی از نتایج این فرآیند، با گسست انگاره‌ای از امامیه، تأثیرات عمیقی بر گفتمان دینی و تاریخی تشیع گذاشت. نتیجه‌گیری این پژوهش بر لزوم بازنگری در تاریخ‌نگاری سنتی و استفاده از روش‌های نوین تحلیل انگاره‌ای در مطالعات فرقه‌شناسی تأکید دارد. این تحقیق نشان می‌دهد که امامیه در پی بحران‌های پیش‌آمده، به آزمون و تحقیق در انگاره‌های خود پرداخته و فرقه واقفه به‌عنوان یکی از نتایج این فرآیند، با گسست انگاره‌ای از امامیه، تأثیرات عمیقی بر گفتمان دینی و تاریخی تشیع گذاشت. نتیجه‌گیری این پژوهش بر لزوم بازنگری در تاریخ‌نگاری سنتی و استفاده از روش‌های نوین تحلیل انگاره‌ای در مطالعات فرقه‌شناسی تأکید دارد.

چکیده انسجام، مفهومی بنیادین در زبان‌شناسی است که به بررسی عوامل پیوستگی و ارتباط میان اجزای جمله، روابط بین‌جمله‌ای و ساختار کلی متن می‌پردازد. این اصطلاح که توسط زبان‌شناسان نقش‌گرا در حوزه تحلیل گفتمان مطرح شده است، نقش مؤلفه‌های انسجام‌بخش را در شکل‌گیری و سازمان‌دهی متن به صورت عمیق و همه‌جانبه مطالعه می‌کند. خطبۀ توحیدیه امام رضا(ع)، متنی دینی با محتوای عمیق توحیدی و غنای ادبی است که امام(ع) با بهره‌گیری هنرمندانه و هوشمندانه از عناصر انسجام‌بخش، ساختاری منسجم و نظام‌مند به آن بخشیده‌اند. این پژوهش بر پایۀ نظریۀ انسجام متن هالیدی و رقیه حسن، به بررسی دقیق و موشکافانه عوامل انسجام پیوندی و واژگانی این خطبه پرداخته است. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی ضمن تحلیل مؤلفه‌های انسجام‌بخش پیوندی، واژگانی و بلاغی، روابط بین گفتمانی و نقش این عناصر را در ساختار خطبه و انتقال مفاهیم فلسفی به طور جامع و نظام‌مند بررسی کرده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد در میان عناصر پیوندی، حرف ربط افزایشی «واو» بیشترین کاربرد و فراوانی را در متن داشته و در سطح واژگانی، امام(ع) از عناصر متعدد و متنوع انسجام واژگانی مانند تضاد، مقابله و مراعات‌النظیر به شکلی هنرمندانه بهره برده‌اند. این عناصر واژگانی که بر اساس روابط هم‌نشینی در زنجیرۀ گفتار شکل گرفته‌اند، نقش برجسته‌تر و تأثیرگذارتری در ایجاد انسجام متن داشته‌اند. نتایج این پژوهش به روشنی آشکار می‌سازد که با استفاده از نظریۀ انسجام هالیدی و حسن می‌توان ضمن شناسایی عناصر انسجام‌بخش در متون دینی، چگونگی تأثیر این عناصر را در شکل‌گیری متن و انتقال شفاف و بدون ابهام مفاهیم عمیق فلسفی و دینی به شیوه‌ای علمی و روشمند تبیین کرد.

چکیده مؤمنان به ارشاد عقل و به صریح قرآن و روایات بر تعلق قدرت الهی بر انجام هر کاری باور دارند. این اعتقاد آنان با چالشی از این جنس مواجه شده است که آیا این إطلاق حتی شامل امور محال (مانند فرو بردن آسمانها و زمین و آنچه میان آنهاست در تخمی) هم می شود که صدور آنها مستلزم وقوع اموری چون انطباع کبیر در صغیر است. در زمان های مختلف افراد متعددی (ابلیس، ابوشاکر دیصانی و...) از معصومان (حضرت مسیح، حضرت علی، امام صادق و امام رضا علیهم السلام) این مسئله را پرسیده اند. در یکی از این روایتها که ابن بابویه آن را در کتاب التوحید به امام رضا (ع) نسبت داده، آن حضرت صریحا هم پاسخ مثبت به این پرسش داده اند (امکان ذاتی) و هم بر وقوع آن هم تأکید فرموده اند.(در قالب تشبیه انطباع صورت اشیای بزرگ در چشم). نوشتار حاضر درصدد بررسی این خبر و انتساب آن به حضرت رضا (ع) است و می کوشد در نخستین گام به بررسی سندی و دلالی آن بپردازد. در گام دوم هم مؤیّدات (قرآنی و روایی) آن را نشان دهد. در مرحله سوم هم چالش هایی را برجسته سازد که در صورت التزام و پذیرش این خبر با آنها مواجه خواهیم بود. (ناسازگاری با حکم بدیهی عقل، تعارض با روایات متعدد و...) و در آخرین مرحله هم سعی می کند وجهی (مانند صدور از باب جدال أحسن، تکیه بر ضعف درک سائل) را برای امکان پذیرش این خبر و امکان صدور آن از حضرت رضا (ع) در اختیار نهد.

چکیده مناظره صحیح و جدال احسن، به‌مثابه محلی برای ملاقات اندیشه‌ها ، با توجه به دربرداشتن توأمان دو وجه ایجابی-اثباتی و سلبی-غیری ارتباط مستقیم و عمیقی با ساختار هویت بخشی به فرد، گروه و اجتماع دارد و قادر است نقش مهمی در مشخص شدن مرزهای هویتی ایفا کند. از سوی دیگر گذر از رویکردهای تقلیل‌گرایانه نسبت به بررسی سیره اهل‌بیت (ع) و بازنگری و بازنگاری در آن باهدف فهم آگاهانه از سیره هویت‌سازانه ایشان به‌مثابه الگویی اکنون ساز و آینده پرداز در جامعه اسلامی ضروری است. رسالت این پژوهه آن است تا باهدف دستیابی به ابعاد و جوانب هویت‌سازانه مناظرات امام رضا (ع) به این پرسش پاسخ دهد که اساساً مناظرات حضرت در مقابل تهدیدات هویتی که از سوی جبهه باطل که در آن عصر نماد برجسته‌اش خلافت عباسی بود، ایجادشده بود چه تأثیری داشته و کارکردهای آنچه بوده است. بر این اساس کارکردهای مناظرات حضرت در سه ساحت کارکردهای تعین‌بخش، تمایزبخش و صیانت‌بخش تقسیم‌بندی می‌شود. رصد حداکثری مسائل، پرسش‌ها و شبهات و ارائه ادله و مستندات گوناگون از منابع خودی و دیگری در مناظرات، نه‌تنها به تثبیت و تعیین هویت شیعی و تمایز آن از هویت‌های غیر منتهی شد بلکه رهاورد معرفتی آن امنیت هویتی را برای گفتمان شیعه تضمین نمود .مناظره بر اساس آموزه‌های دین، می‌تواند به‌مثابه راهبردی در جهت هویت‌سازی افراد و جوامع قرار گیرد. شرایط دشوار عصر امام رضا (ع) و تغییر سیاست خلافت عباسی از مبارزه و مواجهه آشکار به نبردی ترکیبی و با تنوع تهدیدات، مرزبندی‌های هویتی جامعه را مورد هدف قرار داده بود اما مناظرات حضرت به‌مثابه بخشی از راهبرد گذاری و راهکار گزینی امام، توانست مانع از موفقیت جریان خلافت شود.

چکیده علم الهی و مسائل مرتبط با آن، در میراث برجای مانده از عترت طاهره (علیهم‌السلام) بسیار مورد توجه قرار گرفته است. یکی از مسائل مربوط به صفت علم الهی، خودآگاهی خداوندمتعال است. در میان روایاتی که در آنها بحث از خودآگاهی خداوندمتعال به‌میان آمده است، پاسخ منفی امام رضا (علیه‌السلام) به عمران صابی در خصوص «معلوم بودن خداوندمتعال در خود و نزد خود»، سخنی غریب است که شارحان بر صعوبت معنای آن تصریح کرده و در تحلیل معنای آن به تکاپو افتاده‌اند که سه رویکرد عمده در تحلیل این روایت به‌چشم می‌خورد؛ (1) برخی از ایشان پرسش عمران را ناظر به گونه‌ای از آگاهی تلقی کرده‌اند، که ثبوت آن برای خداوندمتعال مستلزم نقص است و (2) برخی دیگر، آن را به‌معنای مطلق آگاهی لحاظ کرده‌اند و بر اساس اطلاق ذاتی خداوندمتعال، نفی ثبوت آن را مربوط به نفی تقیّد ناشی از اثبات این صفت برای خداوندمتعال در نظر گرفته‌اند، و (3) عده‌ای دیگر اساسا پرسش عمران را غیرمربوط به خودآگاهی خداوندمتعال دانسته‌اند. در این نوشتار، تحلیلهای صورت گرفته بر اساس دو رویکرد اخیر مورد بررسی قرار می‌گیرد.

چکیده دعبل خزاعی (256-148 ق) با عمری حدود یک قرن خود از کلام و شعر برای بسط فرهنگ ‌ائمه (ع) و تقابل با فرهنگ سیاسی عباسی بهره گرفت و کارنامۀ موثری از خود برجا گذاشت. این مقاله با رویکرد تاریخی و توصیفی تحلیلی و به روش اسنادی در صدد ارائه تصویری گویا از کارکردهای کنش سیاسی گفتاری دعبل خزاعی شاعر اهل بیت (ع) در زمان حیات طولانی خود به‌ویژه در عصر امام رضا (ع) است. چهارچوب نظری این مقاله رابطۀ زبان و ایدئولوژی در اندیشه پی‌یر انسار است. بر مبنای اندیشۀ وی، زبان به فعل سیاسی معنا و جهت می‌دهد. زبان، ابزار مهم عاملان سیاسی برای تحقق کنشِ شورش و انقلاب یا تثبیت است. یافته‌های مقاله نشان می‌دهد شعر سیاسی دعبل در کنش شورش در قالب‌ هجو و نقد خلفای جور، از امویان گرفته تا عباسیان و در کنشِ تثبیت‌ در قالب‌هایی چون مدح و رثای اهل بیت (ع) و دفاع از حقانیت‌ آنان، بیان سجایای معصومین (ع) و ستایش آیندگان به‌خصوص مدح و ستایش و رثای ‌امام رضا (ع) دعبل را در تثبیت فرهنگ‌رضوی ‌با کنش انقلابی و جلوگیری از چیره شدن فرهنگ مخالف اهل بیت (ع) نامدار کرده است. زبان‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ شعری‌ دعبل، ترسیم‌ کنندۀ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌مشروعیت‌ گفتمان‌ امامت ‌با ترسیم‌ حقانیت، صلاحیت‌ در عین ‌مظلومیتِ معصومین (ع) و افشای ناراستی‌ها، خیانت‌ها، بی‌کفایتی‌ها و ظلم و جور حاکمان عباسی است. کنش انقلابی دعبل به نحوی است که به جای زبان پررمز و راز و دیریاب، با بهره‌گیری از قصاید روشن و با صراحت بیان، مخاطبان بی‌شمار سرزمین پهناور مسلمانان عصر خود را هدف قرار می‌داده است.

چکیده بمباران حرم امام رضا(ع)بدست روس هادر دهم ربیع الثانی 1330 ق یکی از وقایع مهم تاریخی در مشهد به شمار می رود بنحوی که تا مدت ها به عنوان عاشورای ثانی مراسمی برگزار و اشعاری برای آن سروده شده است.هدف از نگارش این مقاله معرفی و بررسی محتوای رساله ای نویافته درباره بمباران حرم امام رضا(ع) می باشد. در همین راستا ابتدا مهمترین منابع موجود در این باره در ذیل رسمی شامل اسناد و غیر رسمی مانند کتاب و روزنامه معرفی می گردد.در ادامه به منظور فراهم سازی امکان بررسی تطبیقی محتوای آن ها با رساله مورد بحث، موضوعات اصلی در چند محور؛ انواع خسارات مالی و جانی،نحوه حمله به حرم و چگونگی استقرار توپها،تعداد گلوله های اصابت کرده به حرم و محل آن ،اعتبار سنجی اسناد و مدارک و انواع اشعار به جای مانده دسته بندی می شود و در هر قسمت اهمیت اطلاعات نسخه در قیاس با دیگر منابع مشخص می گردد.ساختار نسخه شناسی رساله و ارزشهای اطلاعاتی آن به صورت جداگانه نیز برای تاکید بیشتر بر اهمیت محتوا معرفی می گردد.بررسی یافته های پژوهش نشان می دهد که این نسخه تا کنون ناشناس بوده و اطلاعات آن در جایی استفاده نشده است. با توجه به شکل و شیوه ارائه اطلاعات ارائه شده، نویسنده از نزدیک در جریان واقعه بوده و تلاش نموده تا ضمن ارائه تصویر دقیق به صورت منصفانه به ابعاد مختلف آن بر اساس شواهد و اسناد بپردازد.برخی از اطلاعات کتاب مانند نحوه شروع شدن و وقایع منجر به بمباران با دیگر منابع مشترک است و در برخی محورها مانند افراد درگیر ،خسارات مالی و جانی،آرایش نیروهای نظامی و نحوه بمباران و اشعار به جای مانده واجد ارزش اطلاعاتی و در مواردی مانند سرانجام یوسف خان هراتی منحصر بفرد است.

چکیده بنا به جایگاه مهم و مقدس پیامبر(ص) و ائمه معصومین(ع) در وادی اعتقادات و ارزش های معنوی مردمان ایران، هنر دینی در این سرزمین از همان سده های اولیه هجری، مشتمل بر زیرمجموعه های تصویری گوناگونی گردید که هر یک به نحوی جامع، مطلوب و زیبایی شناسانه درصدد بازنمایی سیره آن بزرگواران بوده اند. هنر رضوی از جمله آنهاست که با ابتناء بر سیره امام رضا و اصول حاکم بر حیات زیسته ایشان شکل گرفت و دربردارنده آثار تجسمی متعددی همچون نگارگری گردید. در میان چنین آثار و نگاره های برجای مانده از سده های تاریخی، پژوهش حاضر به صورت مطالعه موردی بر نگاره های معاصر حول رویداد تاریخی ورود حضرت رضا به نیشابور و روایت گری حدیث سلسله الذهب از سوی ایشان متمرکز شده است. زیرا قصد دارد تا با خوانش و تجزیه و تحلیل آنها به مثابه اسناد مصور خاص موضوعی، ضمن آنکه جلوه های مضمونی حدیث را بازمی نمایاند؛ چگونگی وام گیری هنرمندان نگارگر از اندیشه، رفتار، گفتار و سیاق زندگانی حضرت را عیان سازد. یافته های حاصله از توصیف و تفسیر ساختار بصری این آثار با ابتناء به نظریه وسیوس ونگ حاکی از آنند که اگرچه هریک از نگارگران به شیوه ای خاص- از عینی گرایی گرفته تا انتزاعی- تجسم بخشی بدین رویداد را برگزیده و بر یکی از مضامین پیرامونی حدیث متمرکز شده اند. با این حال، همگی سعی داشته اند تا با خلق فضایی روحانی و قدسیّت بخشیدن بدان (کتیبه نگاری و طراحی فرشته یا بال فرشته در پس زمینه) و کاربرد اصول بصری مشابه همانند پرسپکتیو مقامی، رنگ های ملایم جهت ترسیم چهره و جای دهی فرم اصلی (پیکره امام) در مربع شاخص ترکیب بندی آثارشان، بر اساسی ترین مضمون حدیث یعنی پیوند ناگسستنی توحید با امامت تأکید ورزند. همچنین سیره حضرت را در مواجهه با مردم به گونه ای جذاب نشان دهند.

چکیده حوزۀ اقتصاد فرهنگ از جمله حوزه‌های نو و سودآوری است که با مطالعۀ علمی می‌تواند راه‌حل‌های خوبی را برای حل مشکلات مالی سازمان‌های فرهنگی ارائه کند. سازمان آستان قدس رضوی از جمله سازمان‌هایی است که در زمینۀ اقتصاد فرهنگ فعالیت دارد؛ ولی هنوز نتوانسته است از ظرفیت‌های زیادی که در اختیار دارد، استفاده کند. از طرفی با توجه ‌به کمبود پژوهشی که در این زمینه وجود دارد و نیز ملاحظات مربوط به سازمان آستان قدس رضوی مانند تصویر و برند امام رضا (ع)، پژوهشی که بتواند این نیاز را مرتفع کند، وجود ندارد. این پژوهش تلاش می‌کند با تأکید بر روایات عیون الاخبار الرضا و بهره‌گیری از فرمایش‌های مقام معظم رهبری، سیاست‌های کلان آستان قدس رضوی و نوشته‌های نظری، مؤلفه‌های اقتصاد فرهنگ در آستان قدس رضوی را با استفاده از روش تحلیل مضمون، استخراج کند. پس از استخراج متن‌های مربوط به پژوهش از منابع ذکر شده، حدود 1200 مضمون پایه اولیه استخراج شد. پس از غربال و ترکیب مضامین اولیه، 99 مضمون پایه، 20 مضمون سازمان‌دهنده و 6 مضمون فراگیر استخراج شد؛ مضامین فراگیر شامل «بهره‌وری، کاهش هزینه و افزایش درآمد»، «تصویر و شأن آستان قدس رضوی»، «توجه به هم‌افزایی، انسجام و هماهنگی»، «برنامه‌ریزی راهبردی، آینده‌نگری، عقلانیت و آگاهی علمی»، «خلاقیت و نوآوری» و «شرایط زمینه‌ای و بستر فعالیت» هستند. در نهایت، شبکۀ مضامین ارائه شده در این پژوهش می‌تواند به سیاست‌گذاران اقتصاد فرهنگ در آستان قدس رضوی برای برنامه‌ریزی موفق در این حوزه کمک کند.

چکیده ابتلائات و آزمایش‌های الهی که به‌مثابۀ روشی تربیتی محسوب می‌شود، از جمله مسائل گریزناپذیر زندگی است. پیامبران و اولیای الهی که برگزیدگان خدای‌اند، از این سنت مسلم الهی برکنار نبوده‌اند و نیستند. در دین مبین اسلام، رسول خدا (ص) به نص قرآن و همچنین اهل بیت (ع) به نص پیامبر (ص)، الگوهایی ویژه در تربیت دینی معرفی شدهاند. «امام» برای شیعیان، انسان نمونه و کامل و از هر منظر، الگو بوده و از عصمت و حمایت الهی برخوردار است. از همین‌رو پیروان در صورت پایبندی به شیوۀ برخورد آن‌ها در موارد مشابه به‌ویژه ابتلائات و گرفتاری‌های فردی، سیاسی و اجتماعی ائمه (ع) می‌توانند از پیشوایان خود درس بگیرند و در زندگی عملی کنند تا به کمال مطلوب نائل آیند. در واقع، شیوۀ برخورد ائمه هدی(ع) با ابتلائاتی که در زندگیشان با آن روبه‌رو شدهاند، نیازمند روش‌شناسی است. تلاش این پژوهش بر آن است تا از رهگذر بررسی سیره و روش امام هشتم (ع) در مواجهه با ابتلائات و مشکلات شخصی، الگوی مناسبی برای مقابله با مشکلات و آزمایش‌ها ارائه دهد. زندانی شدن پدر و محروم شدن از آن، نافرمانی برخی خویشاوندان، دادن نسبت‌های ناروا از جمله قدرت‌طلبی و انجام سحر و جادو، تهمت بدشگونی و پدید آمدن خشکسالی، بچه‌دار نشدن تا پس از 40 سالگی و ایجاد حصر و نبود آزادی عمل، از جمله ابتلائات زندگانی شخصی امام رضا (ع) بود. در پایان به شیوه‌های مواجهه حضرت با ابتلائات مذکور اشاره رفته است.

چکیده در دنیای پیچیده و چند مجهولی معاصر و بیش از هر زمان دیگری، نیاز به تفکر عمیق، چند وجهی و چند لایه ای احساس می‌شود. هدف اصلی این پژوهش، تبیین اهمیت تفکر شبکه ای به عنوان ابزاری کلیدی در رشد فردی و اجتماعی، مبتنی بر واکاوی سیره و تعالیم امام رضا علیه السلام در ترویج فرهنگ تفکر حقیقی است.
در این مقاله با بررسی مفهوم تفکر و انواع آن در ادبیات علمی معاصر و همچنین با معناشناسی آن در سیره امام رضا علیه السلام، نتیجه گرفته شده است که اولاً تفکر اساسی در سیره ایشان نهادینه سازی اندیشه و تفکر قرآنی است. ثانیا این تفکر در تضاد یا تنافی با استدلال‌های منطقی و تحلیلی در دنیای متعارف علمی از جمله تفکر تحلیلی، انتقادی، منطقی، سیستمی، خلاقانه و تفکر آینده نگر نیست بلکه این «تفکر حقیقیِ قرآن بنیاد»، بالاتر از استدلال‌های مذکور بوده که جایگاه آن در قلب انسان است به نحوی که عقل و قلب در بالاترین مراتب خود به اتحاد می‌رسند. در حقیقت، حضرت رضا علیه السلام به «ارتباط نظام مندِ قلب، زبان و تفکر» اشاره می‌ فرمایند. طبق این بیان، قلب محل اصلی تفکر و تعقل است که تمام اعمال و کلام انسان از آن ناشی می‌شود.
راهکارهای ترویج این نوع تفکر در اموری مانند یاد خداوند متعال، محاسبه نفس، پاکسازی قلب از آلودگی‌ها، تفکر در آیات الهی و خلقت، صبر و شکیبایی در برابر شدائد زندگی، دعوت به پرسشگری، انعطاف در پذیرش حقیقت و پرهیز از جمود فکری، یادآوری مرگ، بیان فلسفه احکام و سکوت است که به نوعی سایبان و چتری فراگیر بر دیگر انواع تفکر مانند تفکر منطقی، انتقادی، راهبردی، سیستمی، خلاقانه، معناگرا و...تلقی می شود زیرا این امور به تفکر روح و معنایی بی پایان بخشیده و آن را از محدودیت و تنگنای دنیایی و ماتریالیستی رها می کند.

چکیده وحدت ملی به معنای همسویی و هماهنگی اجزای تشکیل‌دهنده یک نظام سیاسی و اجتماعی، به‌عنوان مهم‌ترین عامل اقتدار ملی، زمینه‌ساز توسعه و پیشرفت و کاهش‌دهنده تهدیدات داخلی و خارجی برای همه کشورها از اهمیت بالایی برخوردار است. این مهم برای نظام جمهوری اسلامی که با حجم گسترده تلاش جبهه استکبار برای خدشه به وحدت ملی خود روبروست از اهمیت مضاعفی برخوردار است. برای وحدت ملی عوامل متعددی از قبیل: سرزمین و قلمرو، زبان، حکومت و دولت، نژاد و قومیت، سنّت‌ها و آئین‌ها، میراث فکری، اسطوره‌ها و قهرمانان و مانند آن را برمی‌شمارند که درباره نقش آن‌ها در تحکیم وحدت ملی، اتفاق‌نظر وجود دارد، اما آنچه  کم تر از آن سخنی به میان می آید نقش دین و آموزه های دینی در وحدت ملی است؛ حتی گاهی کسانی دین را مخالف وحدت ملی قلمداد می کنند. این در حالی است که باورهای اعتقادی نسبت به سایر عوامل از نقش بسیار مهم تری در استواری وحدت ملی برخوردار است. با توجه به نقش مهم دین و آموزه‌های دینی در شکل دهی به وحدت ملی ایرانیان، شایسته است نقش سیره و سخنان حضرت امام رضا (ع) در این باره مورد بررسی قرار گیرد. یافته‌های این جستار که به روش توصیفی و تحلیلی سامان‌یافته، نشان از آن دارد هجرت امام به ایران، توصیه به وحدت و دوری از اختلاف، عدالت‌ورزی، پاسداشت کرامت انسانی، مقابله نظری و عملی با تبعیض و احترام آن حضرت به فرق و مذاهب، در شکل‌دهی و استواری وحدت ملی ایرانیان در همسویی با آموزه‌های اسلامی و وحدت اسلامی نقشی الهام‌بخش داشته است.