فرهنگ رضوی

چکیده   امام­ رضا(ع) و یادآوری فضایل ایشان از گذشته تاکنون محور بسیاری از اشعار مذهبی شیعی بوده­ است. در این ­پژوهش نیز به تحلیل سروده­های رضوی دیوان­های «خلجات فی سفر القلب» عباس یاسین و «گوشوارۀ عرش» موسوی­گرمارودی به روش توصیفی تحلیلی و بر پایۀ مکتب آمریکایی ادبیات تطبیقی پرداخته­شده ­است تا بتوان با کشف اشتراکات کلامی و احساسی دو شاعر، سیرت و سیمای حضرت را از منظری ادیبانه برای پیروان ایشان ترسیم­کرد. از دستاوردهای این ­پژوهش توجه به ­این ­نکته ­است که بخشندگی و فریادرسی امام هشتم(ع) بیش از دیگر صفات ایشان برای دو شاعر اهمیت ­دارد. این ­نکته می‌تواند بیانگر این باشد که هر دو نمایندۀ ادبی، متاثر از شرایط روحی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگیِ زمانه، خود را بیش از هر وقت دیگری نیازمند کمک امام(ع) می­دانند. در رسیدن به هدف نیز شاعر پارسی در استفاده از تخیل، صنایع ادبی و نیز به­کارگیری تصویرهای جدید موفق­تر ظاهر­شده ­است؛ البته استفاده از حقایق علمی و نمایش اطلاعات شاعر در بیانی شاعرانه نیز نه تنها فهم شعر او را دشوار ­نکرده­، بلکه با درک این­حقایق، لذت مخاطب نیز دوچندان شده­است. شعر عباس یاسین نیز بیشتر تبلور احساسات اوست و دیگر عناصر از جمله خیال و تصویرسازی­های جدید کمتر در آن به­ چشم ­می­خورد؛ اما در نهایت هر ­دو شاعر بیش از هر چیز مخاطب را متوجه ابعاد معنوی شخصیت حضرت رضا(ع) می­کنند و با انتخاب بخشندگی و فریادرسی ایشان، بُعد توسل را در شعر برای خواننده پررنگ می­کنند که از مباحث مهم مذهب شیعه است.