بنیاد بین المللی فرهنگی هنری امام رضا (علیه السلام) فرهنگ رضوی 2345-2560 2 8 2015 02 20 Wound Upon a Heartfelt Harp Khorasan's Luminescent Sun on Masnavi "The Mother of Deers" by Ahmad Azizi زخمه‌ای بر چنگِ دل شعشعة خورشید خراسان بر مثنوی «مادر آهوان» احمد عزیزی 7 30 61794 FA خلیل بیگ‌زاده هیأت علمی/ دانشگاه رازی رضا کیانی دکتری زبان و ادبیات عرب و مدرس دانشگاه Journal Article 2018 05 10 Delving into religious themes, the Shia literature has gained a unique status as viewed by lovers of immaculate Ahl al-Bayt family (AS), thus it has turned into a lively mainstream where religious teachings were passed  through an effective moral/educational approach and artistic language onto the next generations , those who need the knowledge wellspring and ethics from the Immaculate and Infallible Masumin (AS), therefore it ultimately leads the Shia beliefs of ancestors toward sublime ideals pursued by these leaders to human perfection. From this perspective,it is necessary to consider the distant centuries when the blatant cry from a wretched sounds resembled to  the dimmest human voice as the grapes of hope in a bitter silence flushed with infertility and the wilting spot overlaying their lips, it was while Ahmad Azizi set his heart on an Imam whose holy shrine provided a resort for those shelterless people who have released the "deer" of their aching heart before the thornless effects of his perception and they have fixed eyes beyond the cloud of invocation toward a rainfall that could revive their drought-stricken smile. This essay intends to examine, "Mother of the Deers" a masnavi poem composed by Ahmad Azizi in a descriptive-analytical method, in order to answer the question how the Imam Reza's complexion reflected in the ideology of this highly committed poet. The findings show that the symbolic masnavi portrays the call of perplexity in those shelterless peoplewho have, in their desperate loneliness, bound their plea to Imam Reza's sacred burial chamber where they could get away with the heartfelt pains from the oppressive dictators of day. <em>ادبیات شیعی با پرداختن به مضامین مذهبی و برخورداری از جایگاهی ویژه در نزد محبان خاندان عصمت و طهارت^(ع)</em><em>به جریانی پویا و پرشور مبدل شده است تا آموزه‌های آیینی‌ـ ولایی را با نگاهی اخلاقی‌ـ‌تربیتی و با زبانی هنری و مؤثر به نسل‌های نیازمند به </em><em>آبشخور علم و اخلاق معصومین^(ع) انتقال دهند و باورهای اهـالی شیعه را به‌سوی آرمان‌های</em><em> اصیـل و متعالی این راهنمایان به کمال انسانی، بهتر و بیشتر رهنمون سازند. از این منظر، در غربت قرنی که فریاد رسای فغان از رنجوری، گُنگ­ترین آواز آدمی است و خوشه­های امید در سکوتی تلخ، دَم از ناباروری می­زنند و تبخالی از پژمردگی بر لبانشان منقش است، احمد عزیزی دل به امامی بسته است که بارگاه مقدس او مأمنِ بی­پناهانی است که آهوی دل دردمند خویش را در جلوه‌های بی­خار ادراکش، رها کرده­اند و از پس ابرهای نیایش، چشم به باران اجابتی دوخته­اند که خشکسالی لبخند آنان را طراوت بخشد. این نوشتار با نگاهی توصیفی‌ـ تحلیلی به مثنوی «مادر آهوانِ» احمد عزیزی، به این پرسش پاسخ داده‌ که سیمای امام رضا^(ع) در آیینة اندیشة این شاعر متعهد چگونه بازتاب یافته است؟ بر اساس یافته­های بررسی حاضر، این مثنوی نمادین، آوای سرگشتگی بی­پناهانی است که هستی خویش را در تنگنای تنهایی و غربت به ضریح کرامت امام رضا^(ع) دخیل بسته­اند تا سوز دل دردمند خویش را از ستم­پیشگی خودکامگان روزگار، با آن حضرت در میان نهند.</em> http://www.farhangerazavi.ir/article_61794_3f171e40295048db07ae54bdb1d11bfc.pdf