بنیاد بین المللی فرهنگی هنری امام رضا (علیه السلام) فرهنگ رضوی 2345-2560 2 6 2014 08 23 Praised and Condemned Modesty in Imam Reza’s Sayings حیای پسندیده و ناپسند در کلام امام رضا(ع) 110 132 61250 FA محمد رضا جواهری استادیار فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد Journal Article 2018 04 29 Is modesty always good or always bad? Where is modesty good and where is it bad? Some imagine that modesty is always good, beautiful and necessary and one should never be immodest! This is a wrong attitude some religious people have. This article discusses the status, meaning and examples of modesty and shamelessness according to Imam Reza’s teachings. The fundamental issue in this research is deducing answers to the above questions from Imam Reza’s hadiths. The research method is descriptive-analytical, using a thorough study in authentic collections of hadiths. Reflecting on Imam Reza’s hadiths shows that the word ‘modesty’ has a very broad usage. Necessity or avoiding modesty depends on its roots, belongings, application and influences. The modesty which is rooted in deep faith in Allah and results in safety form committing sins is sacred and beautiful that one should obtain. However, the modesty which is based on ignorance and results in failure in knowledge and social development and failure in considering divine rights is ugly and condemned that one should avoid. <em>آیا حیاء همیشه خوب است یا بد؟ حیاء در کجا خوب است و باید باحیاء بود و در کجا بد است و باید بی‌حیاء شد؟ برخی تصور می‌کنند حیاء همه جا زیبا، خوب و لازم است و هیچ جا نباید بی‌حیاء بود! این تصور غلط در بین برخی از متدینان مطرح است. در این نوشتار، جایگاه حیاء و بی‌حیایی و مفهوم و مصادیق آن بر اساس معارف رضوی ^(ع) تبیین می‌شود. مسئلۀ بنیادین در این بررسی، استنباط پاسخ  همین پرسش از احادیث امام رضا^(ع) است. روش تحقیق، توصیفی‌ـ‌تحلیلی است که با مطالعات و بررسی و واکاوی در کتاب‌های معتبر حدیثی انجام شده است. هدف، تبیین موضع جامع در ارتباط با موضوع «حیاء» است. تأمل در احادیث رضوی در مسئلۀ حیاء، حاکی از گسترۀ کاربرد این واژه است. حیاء در آن بخش از احادیث رضوی که مرتبط با اخلاق بوده، پهناور و دارای توسعۀ مفهومی است، ضرورت یا ممنوعیت حیاء بستگی به ریشه‌ها، کارکرد و آثار آن دارد. حیایی که ریشۀ آن ایمان به خدا و دستاورد آن مصونیت از گناه، دوری از وقاحت، دریدگی و پلیدی‌هاست و آنجا که انسان در پرتو ایمان به خدا، جهان را در محضر خدا می‌بیند و بر اساس آگاهی و خشیت الهی، حیاء می‌کند و از نافرمانی خدا پاک می‌شود، حیا مقدس، زیبا و مثبت است که آراستگی به آن ضرورت دارد؛ اما حیایی که مبتنی بر جهالت است و اثر آن بازماندن از دانش و رشد اجتماعی و ناتوانی در انجام و رعایت حقوق الهی بوده، زشت و منفی است که باید از آن پیراسته شد. </em> http://www.farhangerazavi.ir/article_61250_9e2783fe916f396f121e4d3c1b68637f.pdf