بنیاد بین المللی فرهنگی هنری امام رضا (علیه السلام) فرهنگ رضوی 2345-2560 14 53 2026 04 21 EXAMINING QĀŻI SAʿID QOMI'S INTERPRETATION OF IMAM REZA'S (P.B.U.H) STATEMENT REGARDING "IS THE FIRST EXISTENCE KNOWN TO ITSELF?" (AND OTHER APPROACHES NOT BASED ON THE NEGATION OF A KIND OF SELF-AWARENESS) بررسی خوانش قاضی سعید قمی از سخن امام رضا (علیه‌السلام) در خصوص «معلوم‌بودن کائن نزد خویش» (و دیگر رهیافتهای غیر مبتنی بر نفی گونه‌ای از خودآگاهی) 7 30 241460 10.22034/farzv.2024.473867.2032 FA محمدهادی توکلی استادیار گروه پژوهشی فلسفه وکلام، پژوهشگاه حوزه ودانشگاه، قم، ایران 0000-0002-1107-8204 Journal Article 2024 08 17 Divine knowledge and issues related to it have been given a lot of attention in the legacy left by Shia imams (peace be upon them). One of the issues related to the attribute of divine knowledge is God's self-awareness. Among the narrations in which the self-awareness of God Almighty is discussed, the negative answer of Imam Reza (peace be upon him) to Imran Sabi regarding"Being aware of God's self in himself and with himself". It is a strange saying that the commentators have stated the difficulty of its meaning and have struggled to analyze its meaning, that three major approaches can be seen in analyzing this narration; (1) Some of them have considered Imran's question as a kind of consciousness, the proof of which requires a defect for God Almighty, and (2) others have considered it as the absolute meaning of consciousness, and based on the inherent application of God Almighty, the negation of its proof related to the negation of the obligation resulting from the proof of this attribute for Almighty God, and (3) some others have basically considered Imran's question unrelated to God Almighty's self-awareness. In this article, the analyzes based on the two recent approaches are examined.<br>some others have basically considered Imran's question unrelated to God Almighty's self-awareness. In this article, the analyzes based on the two recent approaches are examined.some others have basically considered Imran's question unrelated to God Almighty's self-awareness. In this article, the analyzes based on the two recent approaches are examined.some others have basically considered Imran's question unrelated to God Almighty's self-awareness. In this article, the analyzes based on the two recent approaches are examined. <span lang="FA">علم الهی و مسائل مرتبط با آن، در میراث برجای مانده از عترت طاهره (علیهم‌السلام) بسیار مورد توجه قرار گرفته است. یکی از مسائل مربوط به صفت علم الهی، خودآگاهی خداوندمتعال است. در میان روایاتی که در آنها بحث از خودآگاهی خداوندمتعال به‌میان آمده است، پاسخ منفی امام رضا (علیه‌السلام) به عمران صابی در خصوص «معلوم بودن خداوندمتعال در خود و نزد خود»، سخنی غریب است که شارحان بر صعوبت معنای آن تصریح کرده و در تحلیل معنای آن به تکاپو افتاده‌اند که سه رویکرد عمده در تحلیل این روایت به‌چشم می‌خورد؛ (1) برخی از ایشان پرسش عمران را ناظر به گونه‌ای از آگاهی تلقی کرده‌اند، که ثبوت آن برای خداوندمتعال مستلزم نقص است و (2) برخی دیگر، آن را به‌معنای مطلق آگاهی لحاظ کرده‌اند و بر اساس اطلاق ذاتی خداوندمتعال، نفی ثبوت آن را مربوط به نفی تقیّد ناشی از اثبات این صفت برای خداوندمتعال در نظر گرفته‌اند، و (3) عده‌ای دیگر اساسا پرسش عمران را غیرمربوط به خودآگاهی خداوندمتعال دانسته‌اند. در این نوشتار، تحلیلهای صورت گرفته بر اساس دو رویکرد اخیر مورد بررسی قرار می‌گیرد. </span> http://www.farhangerazavi.ir/article_241460_f1677292591e8b82a0b77b3011e31236.pdf