بنیاد بین المللی فرهنگی هنری امام رضا (علیه السلام) فرهنگ رضوی 2345-2560 8 29 2020 04 20 An Explanation of the Previous Divine Knowledge to the Essence In the ᷾Imran Ṣābi's Hadith تبیین علم پیشین الهی به ذات در روایت عمران صابی 9 34 107587 10.22034/farzv.2020.107587 FA سید علی مشهدی دانشجوی دکتری دانشگاه فردوسی مشهد سید حسین سید موسوی دانشیارگروه معارف اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد وحیده فخار نوغانی استادیارگروه معارف اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد Journal Article 2020 05 20 One of the important issues in the field of divine names and attributes is God's previous knowledge to his essence before creating possible beings. According to the appearance of the ᷾Imran Ṣᾱbi's narration, Imᾱm Reḍᾱ (A.S) denies God's need for such knowledge that is incompatible with another Imᾱm's narration in which God's knowledge to His essence is affirmed. The commentators of this narration like hadith scholars, philosophers, and mystics disagree in explaining and solving such incompatibility. ʿAllᾱmih Majlisī has mentioned four justifications that all of them can be criticized. Qᾱżī Saʿid Qummī accepts the apparent meaning of Hadith and attributes this knowledge to the level of Unity.  This viewpoint is incompatible with those traditions in which the attributes of essence are affirmed. ʿAllᾱmih Jafarī uses only the principle of identity in jusfying this Hadith and does not accept the attributing this to God's intuitive knowledge. In this article, Mullᾱ Ṣadrᾱ's viewpoint that is based on intuition knowledge and the principle of identity is more compatible with Imᾱm Reḍᾱ's (A.S) Hadith in solving this contradiction.  یکی از مباحث مهم در حوزۀ اسماء و صفات الهی، اثبات علم پیشین الهی به ذات قبل از ایجاد ممکنات است. ظاهر روایت عمران صابی از امام رضا (ع) نیاز خداوند به چنین علمی را منتفی دانسته و این سبب ناسازگاری با روایات مثبت مطلق علم الهی، ازجمله حدیث دیگر از امام رضا (ع) شده است. شارحان این حدیث از میان محدثان، فلاسفه و عرفا در تبیین و حلّ این ناسازگاری اختلاف‌نظر دارند. علامه مجلسی چهار توجیه ذکر می‎کند که همه آنها قابل نقد است. قاضی سعید قمی ظاهر حدیث را می پذیرد و آن را حمل بر مقام احدیت می‎کندکه این دیدگاه نیز با روایات مثبت صفات ذاتی سازگاری ندارد. علامه جعفری فقط از اصل «هوهویت» در توجیه روایت استفاده می‎کند و حمل روایت بر علم حضوری را نمی‌پذیرد. در این میان، دیدگاه ملاصدرا که بر اساس علم حضوری و قاعده «هوهویت» بنا شده، در حلّ این تعارض، با روایت امام رضا (ع) سازگارتر دانسته شده است. http://www.farhangerazavi.ir/article_107587_2153440b490d20b849adb00e395cda04.pdf