فرهنگ رضوی

چکیده این پژوهش با هدف تعیین و تبیین مبانی تحکیم نهاد خانواده در آموزه‌های قرآن و حدیث و به روش تحلیلی_توصیفی نگاشته شده است و بیان می‌دارد که این مبانی در آیات قران و روایات اهل بیت(ع) در دو دوره قبل و پس از ازدواج قابل بررسی هستند. از آنجا که ارکان اصلی خانواده زن و مرد هستند انتخاب شایسته همسر قبل از ازدواج مهمترین اصل در تحکیم نهاد خانواده است. اگر انتخاب همسر عاقلانه و بر پایه اصول ثابت و استوار صورت گیرد در واقع قدم اول در استحکام نهاد خانواده برداشته شده است. مهمترین اصول برای انتخاب همسر؛ هم شأن بودن، دین و اخلاق و اصالت خانوادگی زوجین است. پس از ازدواج معاشرت نیکو، اعتدال و میانه روی در همه مراحل زندگی، ابراز مهر و علاقه، صبوری در مشکلات و گذشت از اشتباهات، شناخت یکدیگر و درک متقابل و سر لوحه قرار دادن عدل و انصاف در روابط مهمترین شالوده های تحکیم نهاد خانواده را تشکیل می دهند. نتیجه آنکه دقت در انتخاب قبل از ازدواج و اخلاق نیکو و پسندیده و حسن معاشرت پس از ازدواج مهمترین عواملی هستند که می‌توانند خیمه‌ای محکم و استوار بنا نهند و بنیان خانواده را از آفات و آسیبهای احتمالی در امان بدارند.

چکیده یکی از فرائض بنیادین  آموزه‌های اسلامی، فریضه امر به معروف و نهی از منکر است. ظاهر برخی ادلّه نقلی، بر وجوب مطلق این فریضه دلالت دارد. در سوی مقابل، روایاتی وجود دارد که قیودی را برای استقرار وجوب برشمرده‌اند. ظاهر یکی از روایات منقول از امام رضا (ع) بر بایسته‌نبودن‌ اندرز دادن به سبب ناگوار بودن آن نزد مخاطب رهنمون است. این جستار با بهره از منابع إسنادی و به روش توصیفی- تحلیلی در پی ارتباط‌سنجی این حدیث با ادلّه رهنمون بر وجوب فریضه امر به معروف و نهی از منکر است. برای دست‌یافتن به این هدف، دلایل محتمل خودداری امام (ع) از‌  اندرز دادن به شکل ذیل افراز و نقد شده‌اند: فتنه انگیز بودن اندرز، اثربخش نبودن در مخاطب، ارشادی بودن نصیحت و قرار نداشتن فعل ناپسند مورد نظر در حد منکرات. در گام پسین، ادلّه بیانگر شروط وجوب فریضه امر به معروف و نهی از منکر بررسی شده و نیز روایات مربوط به بایسته‌های نصیحت اثر بخش تحلیل شده اند. ارزیابی پژوهش این است که با تکیه بر برخی ادلّه فقهی و مؤلفه‌های تاریخی فضای صدور حدیث، بایسته است که روایت، مربوط به اموری دانسته شود که اطمینان بر بی‌ثمر بودن اندرز دادن وجود داشته باشد.

چکیده چکیده
صنایع فرهنگی و هنری به دلیل تأثیرگذاری بر هویت فرهنگی و نقش مهم در اقتصاد خلاق، نیازمند استراتژی‌های بازاریابی کارآمد هستند. باوجود اهمیت این حوزه، پژوهش‌های محدودی به شناسایی ابعاد و مؤلفه‌های استراتژی‌های بازاریابی در این صنایع پرداخته‌اند. بنابر این سوال اصلی پژوهش حاضر این است که ابعاد و مؤلفه‌های استراتژی‌های بازاریابی در موسسه آفرینش های هنری آستان قدس رضوی شامل چه مواردی است و همچنین روابط بین ابعاد ایجاد کننده استراتژی های بازاریابی به چه صورت است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش تحلیل مضمون از طریق کد گذاری و نگاشت شناختی علّی با استفاده از نرم افزار یوسینت صورت گرفت. در مرحله نخست، مقالات علمی ۱۰ سال اخیر مرتبط با موضوع بررسی و ۶۰ مقاله انتخاب شد. سپس با روش نمونه‌گیری هدفمند، مصاحبه‌های عمیقی با ۸ نفر از خبرگان مؤسسه انجام گرفت. در نهایت، برای تبیین روابط میان مؤلفه‌های شناسایی‌شده، از نقشه شناختی علّی استفاده شد. یافته‌های پژوهش نشان داد در مجموع، ۱۷۰ مضمون پایه و ۴۰ مضمون سازمان‌دهنده استخراج شد.که استراتژی های بازاریابی در موسسه آفرینش های هنری آستان قدس رضوی شامل 7 مضمون فراگیر، تحلیل محیطی، تقسیم‌بندی بازار، موقعیت‌یابی، هدف‌گذاری، محصول، قیمت‌گذاری و تبلیغات است. همچنین، روابط میان این متغیرها نشان داد که ابعاد استراتژی‌های بازاریابی نه ‌تنها به ‌صورت مستقل اهمیت دارند، بلکه در تعامل پویا و پیچیده با یکدیگر قرار گرفته و یک سیستم جامع و همبسته را تشکیل می دهند و ابعاد هدف گذاری و تحلیل محیطی بیشترین اثرگذاری را دارند الگوی ارائه‌شده در این پژوهش می‌تواند به‌عنوان ابزاری کارآمد برای بهبود بازاریابی در صنایع فرهنگی و هنری مورد استفاده قرار گیرد و سبب تقویت جایگاه مؤسسه آفرینش های هنری آستان قدس رضوی در بازار رقابتی باشد.

چکیده نقاشی پشت‌ شیشه، به‌عنوان گونه‌ای کهن در هنر اسلامی ایران، با ترکیب منحصربه‌فرد رنگ و شفافیت، زمینه‌ساز روایت داستان‌ها و انتقال مفاهیم مذهبی در گستره شیعی است. در این زمینه، بازنمایی کرامات و نمادهای مربوط به امام رضا (ع) در نقاشی‌های پشت‌ شیشه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است؛ آثاری که در موزه نقاشی پشت‌ شیشه تهران نگهداری می‌شوند، جلوه‌های متنوعی از این نمادپردازی را در قالب هاله نور، قدمگاه و نشانه‌های حیوانی بازتاب می‌دهند. هدف این پژوهش، تبیین ساختار بصری و معنایی نمادهای منسوب به امام رضا (ع) در هفت اثر منتخب موزه نقاشی پشت‌ شیشه تهران است. سؤال اصلی تحقیق این است: چه بازتاب‌هایی از نمادهای مرتبط با امام رضا (ع) در ترکیب‌بندی، پالت رنگی و آرایش عناصر حیوانی و فضایی این آثار قابل شناسایی است؟ روش تحقیق کیفی و از نوع توصیفی–تحلیلی است. داده‌ها با بهره‌گیری از مطالعات کتابخانه‌ای و مشاهده میدانی جمع‌آوری شده و با روش تحلیل نمادشناسی بر روی موضوعات «ضامن آهو» و واقعه مسمومیت امام رضا (ع) واکاوی گردید. نتایج نشان می‌دهد هنرمندان با آرایش متقارن عناصر، استفاده نمادین از رنگ‌ها و به‌کارگیری هاله نور و نشانه‌های حیوانی نظیر آهو، شتر و گرگ، مفاهیمی چون شفاعت، رحمت، تقابل قداست و تهدیدات دنیوی و پیوند فرارفتی زمان و مکان را تقویت کرده‌اند. همگرایی در ساختار بصری و تفاوت‌های کیفی در جزییات اجرا، حاکی از تنوع شیوه‌های روایت و تأکید بر لایه‌های معنایی متفاوت است. بررسی این نمادها علاوه بر آشکارسازی عمق معنایی آثار، راهگشای فهم جایگاه فرهنگی و اعتقادی نقاشی پشت‌ شیشه در انتقال آموزه‌های شیعی، به‌ویژه در ارتباط با مقام و شخصیت والای امام رضا (ع) است .

چکیده چکیده
سفرنامه‌نویسان و سیاحان اروپایی علاقمند به بازدید از آستان قدس رضوی در طی تاریخ، اکثراً بدون اطلاع از قوانین اختصاصی بارگاه و حریم رضوی، عازم مشهد می‌شدند. سیاحان در طی سفر، از همسفران مسلمان خود، که راهی زیارت آستان قدس می‌شدند، گزارشی از عدم مقبولیت همسفری خود، شکوه یا گلایه‌ای از مقررات برای سیاحان در کاروان‌های زیارتی، به ندرت در سفرنامه‌ها ذکر نموده‌اند. اما زمانی که به مشهد می‌رسیدند بر اساس اهدافشان که اکثراً سیاحت و بازدید از مجموعه تاریخی حرم مطهر بوده است، دچار چالشی غیرمنتظره می‌شدند که خستگی سفر را بر وجودشان می‌نشاند. جلوگیری از حضور غیر مسلمان به حرم مطهر، مُعضلی در عصر قاجار و پهلوی است، که سیاحان اروپایی را سخت آزرده از سفر به مشهد می‌کرد.
روش تحقیق در این پژوهش به صورت کمی و کیفی با رویکرد توصیفی مُبتنی برگزارش‌های برگرفته شده از سفرنامه‌های اروپائیان در قرون سیزدهم و چهاردهم هجری قمری می‌باشد. این پژوهش در صدد یافتن این پاسخ است که سفرنامه‌نویسان غیر مسلمان، به جهت ایجاد ممنوعیت به حرم مطهر، چه تدبیر و یا عکس‌العملی در این خصوص داشتند؟ یافته‌های این پژوهش حاکی از آن است که تعداد کثیری از ایشان تابع قوانین مشروع و ضوابط جاریه آستان قدس و افکار عمومی جامعه بودند. لذا پس از درک محدودیت‌ها، ترجیح می‌دادند حتی به حریم حرم هم نزدیک نشوند. عده‌ای نیز از مجاری قانونی و اعمال نفوذ وارد حرم امام رضا شدند و معدود افرادی نیز با لطائف‌الحیل و ترفندهای خاص از مرقد مطهر بازدید و یا گزارش داشته‌اند.
واژگان کلیدی: ممنوعیت غیر مسلمان، حرم امام رضا(ع)، آستان ‌قدس ‌رضوی، سفرنامه‌نویسان، قاجار ، مشهد

چکیده سکه به عنوان یک ابزار مادی ارزشمند علاوه بر جنبه اقتصادی کارکردهای مختلف فرهنگی دارد. به خاطر این کارکرد فرهنگی از اواخر دوره قاجار سکه هایی با نام زیارت نشان در مشهد ضرب میشد و آستان قدس برای استفاده در مراسم های مذهبی از سال 1328ش. سکه میلاد امام رضا(ع) ضرب کرد که به عنوان یک نماد فرهنگی مورد استفاده قرار گرفت. سکه های میلاد به خاطر تاثیر و فوایدش به تدریج در این موقوفه بزرگ کارکردهای مختلفی یافت و طی سه دهه ضرب و مورد استفاده فراوان قرار گرفت. تاکنون درباره کارکرد سکه های زیارت نشان و میلاد امام رضا(ع) پژوهشی صورت نگرفته است. از اینرو مقاله حاضر در راستای پاسخ به این سئوال مهم انجام گرفت که سکه های زیارت نشان و میلاد امام رضا(ع) چه کارکردهایی در آستان قدس رضوی داشتند. مقاله حاضر از نوع پژوهش تاریخی است که به شیوه مطالعات کتابخانه ای براساس اسناد آستان قدس رضوی و مطبوعات چاپ مشهد انجام گرفت و نشان داد سکه های جدیدالضربی که در مشهد با نام زیارت نشان و در تهران با نام سکه میلاد امام رضا(ع) برای آستان قدس ضرب میشد، کارکردهای مختلفی در این موقوفه بزرگ داشته و در روز میلاد امام رضا(ع)، میلاد امام حسین(ع) و عید نوروز به عنوان عیدی به مهمانان داده می شد. همچنین به عنوان تبرک به رجال و مهمانان خاص داخلی نظیر ورزشکاران، وزراء، درباریان و هیاتها و زائران خارجی شامل رئیس جمهورها، وزراها و هیئت همراه و سایر زوار صاحب نام که در مراسم غبارروبی ضریح شرکت میکردند، اهداء میشد. سپس بخش مهمی از سکه های میلاد امام رضا(ع) به خاطر جنبه اعتقادی به عنوان تبرک در موزه آستان قدس فروخته می شد.

چکیده یکی از چالش‌های اساسی در جوامع اسلامی، بروز فتنه‌هاست که با ایجاد فضایی از تردید و آمیختن حق با باطل، امنیت و انسجام اجتماعی آن‌ها را تهدید می‌کند و به انحراف بنیان‌های اعتقادی و اجتماعی افراد جامعه منجر می‌شود. با توجه به اهمیت این موضوع، برای رسیدن به جامعه‌ای مصون از فتنه‌ها، شناخت مؤلفه‌های مصونیت‌بخش در مقابله با آن‌ها ضروری به نظر می‌رسد. ائمه معصومین، به‌ ویژه امام علی و امام رضا، بارها به توصیف فتنه‌ها و پیامدهای آن پرداخته و برای مقابله با فتنه‌ها راهکارهای مؤثری بیان نموده‌اند. این پژوهش با هدف شناسایی مؤلفه‌های مصونیت‌بخش در سیره این دو امام و طراحی الگوی کاربردی برای مقابله با فتنه‌های معاصر انجام شده است. برای این منظور، با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و تکیه بر آیات قرآن و منابع روایی معتبر، سخنان امیرالمؤمنین و امام رضا از نظر مولفه‌های مصونیت ‌بخش مورد بررسی قرار گرفته و الگوی عملی برای مقابله با فتنه‌های معاصر ارائه شده است. یافته‌ها حاکی از آن است که در کنار مؤلفه‌های مشترک مانند تمسک به قرآن، تقوا، بصیرت و صبر، سیره امام علی بر اصولی چون اجرای عدالت، وحدت و سیره امام رضا بر مناظرات، تربیت نسل علمی و تقیه متمرکز است. دستاورد پژوهش، استخراج یک «الگوی مدیریت چرخه فتنه» در چهار مرحله پیشگیری، تشخیص، مقابله و ترمیم است که به‌صورت یک چارچوب عملیاتی سه‌سطحی (فردی، اجتماعی، ساختاری) دستاورد پژوهش، استخراج یک «الگوی مدیریت چرخه فتنه» در چهار مرحله پیشگیری، تشخیص، مقابله و ترمیم است که به‌صورت یک چارچوب عملیاتی سه‌سطحی (فردی، اجتماعی، ساختاری) برای مصونیت‌سازی در برابر فتنه‌های معاصر ارائه شده است. ارائه شده است. این الگو می‌تواند به عنوان نقشه‌راهی برای نهادهای فرهنگی و اجتماعی در مواجهه هوشمند با فتنه‌های عصر حاضر عمل کند.

چکیده چکیده
در بسیاری از فرهنگ‌ها، ازجمله جهان اسلام، مردم بر این باورند که مکان مقدس نقطه تلاقی آسمان و زمین بوده و دفن شدن در چنین مکان‌هایی مایه سعادت پس از مرگ انسان‌ها می‌شود. بنابراین، مردم در صورت امکان درگذشتگان خویش را در مکان‌های مقدس دفن می‌کنند. حرم‌های مطهر امام رضا (ع) و خواهرش حضرت معصومه (س)، به دلیل تقدس ویژه، محل دفن افراد شاخص، به‌ویژه علمای دین است. مسئله ازآنجا ناشی می‌شود که به دلیل محدودیت مکان و انحصار این مکان‌ها به قشر خاص، این سؤال را برمی‌انگیزد که زائران چه نوع نگرشی نسبت به تدفین نسبتاً انحصاری علما در جوار حرم‌ها دارند؟ نگارنده جهت کشف معناهای نقش بسته در اذهان افراد دارای تجربه از زیارت قبور علما در حرم‌های مطهر با رویکرد پدیدار شناختی به‌وسیله انجام مصاحبه‌های نیمه ساخت‌یافته و تحلیل مضمون‌های مندرج در پاسخ‌ها، تجربه زیسته آن‌ها را بررسی کرده است. نتایج تحقیق نشان می‌دهد، علیرغم تصور اولیه محقق، مضمون‌های مثبت «جایگاه ویژه و شخصیت والا»، «مرجعیت فرهنگی و الگوی زندگی»، «داشتن تأثیرات معنوی قبور»، «تداعی شناخت قبلی نسبت به مشاهیر»، «خدمات اجتماعی چشمگیر»، «عنایت معنوی نسبت به علما»، «معنویت و عرفان مدفونان»، «قرابت معنایی علما و اهل‌بیت» و درنهایت «تبعیض و مزاحمت» در تجربه زیسته زائران تداعی شده است. همه مضامین سازمان دهنده بالا ذیل مضمون فراگیر «نگاه مثبت به تدفین علما در مشاهد مشرفه» مقوله‌بندی می‌شود. مصاحبه‌شوندگان مشروط به پرهیز از «تبعیض» و عدم ایجاد «مزاحمت به زائران»، تدفین علما و مشاهیر را مثبت ارزیابی می‌کنند.

کلیدواژه‌ها: قبور علما، امام رضا (ع)، حضرت معصومه (س)، پدیدارشناسی، مکان مقدس، مشاهد مشرفه

چکیده چکیده
تربیت دینی در خانواده‌های امروزی با چالش کاهش انگیزه درونی نوجوانان نسبت به معارف و تکالیف دینی مواجه است و رویکردهای رایج همچون تکلیف‌محوری، تحریک عاطفی صرف و روش‌های تحکم‌آمیز، کارآمدی لازم را نداشته‌اند. در این میان، احادیث اهل بیت(ع) می‌توانند مبنایی ارزشمند برای طراحی الگوهای تربیتی بدیل فراهم آورند. حدیث شریف «احیای امر» از امام رضا(ع) با تأکید بر سه مؤلفه اساسی «محاسن کلام»، «تعلیم علوم» و «اتباع»، چارچوبی منسجم و نظام‌مند برای این منظور ارائه می‌دهد. هدف این پژوهش، تبیین دلالت‌های تربیتی مستخرج از این حدیث برای کاهش بی‌انگیزگی دینی نوجوانان در بافت خانواده است. پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش تحلیل محتوای جهت‌دار انجام شده است. متن کامل حدیث از کتاب «عیون اخبار الرضا(ع)» به عنوان داده اصلی استخراج گردید و از روایات هم‌خانواده برای تعمیق مفاهیم استفاده شد. مراحل تحلیل شامل کدگذاری اولیه، دسته‌بندی کدها در مقوله‌های اصلی، تعیین روابط علّی میان مقوله‌ها و استخراج دلالت‌های کاربردی بود. تحلیل داده‌ها به شناسایی سه مقوله اصلی انجامید: «محاسن کلام» با دو بُعد زیبایی عقلانی-حکمی و کارآمدی عملی؛ «تعلیم علوم توأم با الگوسازی» با سه شرط یادگیری عمیق پیش از آموزش، هماهنگی گفتار و کردار، و آموزش فعال؛ و «تبعیت آگاهانه» با ویژگی‌های باور درونی، نقدپذیری و پایداری. رابطه این سه مقوله، زنجیره‌ای علّی بر اساس شرط «لَوْ عَلِمُوا... لاَتَّبَعُونا» را شکل می‌دهد که نشان می‌دهد علم به محاسن، شرط اساسی تحقق تبعیت است. حدیث بر اولویت اقناع عقلانی از طریق نمایش زیبایی‌های حکمی و کارآمدی عملی معارف دینی تأکید دارد. سه دلالت فنی برای والدین عبارت است از: به‌کارگیری رویکرد کارکردگرایانه و زیباشناختی به جای رویکرد تکلیف‌مدار صرف؛ تغییر نقش از الگوی ساکت به الگوی شارح که تجربه زیسته خود را روایت می‌کند؛ و پذیرش پرسشگری و نقد نوجوان به عنوان مسیری برای رسیدن به تبعیت واقعی.

چکیده انتقال امام رضا (ع) به مرو در پی ولایت‌عهدی، ایشان را در کانون فضایی چندفرهنگی قرار داد. در این بستر تاریخی، به ابتکار دربار مأمون، مجالس سازمان‌یافته مناظره میان نمایندگان برجسته ادیان و متکلمان مذاهب گوناگون برگزار می‌شد. مسئله اصلی این پژوهش آن است که مواجهه امام با این تنوع اعتقادی، بر چه الگوی اجرایی و روش‌شناسیِ استدلالی استوار بوده است. پژوهش‌های پیشین غالباً این مجالس را صرفاً از منظر کلامی ارزیابی کرده‌اند، اما مقاله حاضر با روش تاریخی - تحلیلی و مبتنی بر خوانش تطبیقی متون، بر ساختار و منطقِ روش‌مند این گفت‌وگوها تمرکز دارد. منابع پایه پژوهش - به‌ویژه عیون اخبار الرضا (ع)، التوحید و الاحتجاج - با ملاحظه منبع‌شناختی انتقادی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که این مناظرات بر یک الگوی اجرایی منسجم از «جدل احسن» استوار بوده‌اند که ویژگی بارز و محوری آن، «تدرّج روش‌مند از نقل به عقل» است. این الگو دارای سه مؤلفه بنیادین است: استدلال عقلانی و پرهیز کامل از تکفیر؛ الزام مخاطب از راه متون مقدس و مبانی معرفتیِ مورد قبول خود او؛ و در نهایت حفظ کرامت طرف مقابل. بررسی و تحلیل تطبیقی پنج مناظره شاخص با جاثلیق، رأس‌الجالوت، هربذ اکبر، عمران صابی و سلیمان مروزی نشان‌دهنده یک‌دستی، انسجام و پویاییِ این الگوی اجرایی در موقعیت‌های کاملاً متفاوت است. در این مسیر، امام بحث را از نقطه اشتراک نقلی آغاز کرده و برای جلوگیری از بروز بن‌بست‌های متنی، سطح مناظره را با ظرافت به براهین خالص عقلی ارتقا می‌دادند. بر این اساس، مقاله حاضر مناظرات رضوی را نه مجموعه‌ای از واکنش‌های پراکنده، بلکه نمونه‌ای تاریخی از یک الگوی اجرایی و روش‌مند بازمی‌خواند؛ الگویی که در آن، اختلافات بنیادین اعتقادی با تکیه بر استدلالی گام‌به‌گام و الزام‌آور مدیریت می‌شد و ساختاری مستحکم برای گفت‌وگوی بینادینی ارائه می‌داد.

چکیده تحلیل متون دینی به منظور ارزیابی هنری آن‌ها به عنوان یک فرآیند ارتباط کلامی، از اهمیت بالایی برخوردار است. پژوهشگران در تلاش‌اند تا با بهره‌گیری از روش‌های مختلف در حوزه‌های نقد ادبی، زبان‌شناسی و معناشناسی، به درک بهتر و تحلیل دقیق‌تری از این متون بپردازند. در این راستا، استفاده از یافته‌های زبان‌شناسی به ویژه در بررسی متون دینی، به پژوهشگران کمک می‌کند تا این متون را به طور علمی تحلیل کنند و معناها و روابط موجود در آن‌ها را شفاف‌سازی نمایند. نظریه ارتباطی یاکوبسن به دلیل دقت در تحلیل اجزای ارتباط کلامی، ابزار مناسبی برای تحلیل متون دینی محسوب می‌شود. پژوهش حاضر با بهره‌گیری از روش توصیفی – تحلیلی و بر مبنای نظریه رومن یاکوبسن به بررسی توازن کارکردهای زبانی در خطبه توحیدیه امام رضا (ع) و نقش آن در القای پیام توحیدی و انسجام معنایی می‌پردازد. هدف از بررسی این خطبه که به تبیین وحدانیت خداوند و صفات او اختصاص دارد این است که با تأکید بر کارکردهای ارتباطی کلام، به روشن‌تر شدن و وضوح بیشتر مفاهیم توحیدی کمک کند و در نتیجه، درک و تأمل در این مفاهیم را برای مخاطب آسان‌تر و مؤثرتر نماید. یافته‌ها نشان می‌دهند که کارکردهای عاطفی، ارجاعی، ترغیبی، ادبی، همدلی و فرازبانی به ایجاد ارتباط عمیق‌تری میان مفاهیم توحیدی و مخاطب کمک کرده و به تبیین دقیق‌تری از صفات الهی منجر می‌شود. این توازن کارکردها، خطبه را به ابزاری مؤثر برای انتقال پیام توحیدی تبدیل کرده و به درک عمیق‌تری از مفاهیم الهی در مخاطب می‌انجامد. در نهایت، این پژوهش به عنوان الگویی برای تحلیل متون دینی و ارتقای فهم توحیدی در مخاطبان ارائه می‌شود.

چکیده پژوهش حاضر با هدف بازخوانی سیره امام رضا (ع) در مواجهه با جریان‌ های فکری انحرافی ، با رویکرد مطالعات امنیت فرهنگی انجام شده است . مسأله اصلی تحقیق آن است که چگونه امام رضا (ع) با بهره‌ گیری از راهبرد های عقلانی ، نقلی و اجتماعی ، توانسته‌ اند جریان‌های فکری منحرف را کنترل و هویت دینی و انسجام فرهنگی جامعه اسلامی را حفظ کنند. این پژوهش از روش میان‌ رشته‌ ای استفاده کرده است و با تلفیق تحلیل محتوای کیفی منابع تاریخی و حدیثی معتبر همچون « الارشاد شیخ مفید ، عیون اخبار الرضا (ع) شیخ صدوق ، الاحتجاج طبرسی و مروج الذهب مسعودی » و چارچوب نظری امنیت فرهنگی ، به بررسی راهبرد ها و کارکرد های عملی امام در مدیریت تهدید های فرهنگی پرداخته است . یافته‌ ها نشان می‌ دهد که مناظره علمی و عقلانی ، مرزبندی اعتقادی ، تبیین عقلانی و نقلی آموزه‌ های دینی ، ایجاد ساز و کار های پیشگیری معرفتی و تعامل اجتماعی گسترده ، از اصلی‌ ترین ابزار های امام برای حفاظت از هویت دینی و تاب‌ آوری فرهنگی جامعه بوده است. پژوهش حاضر همچنین نشان می‌ دهد که سیره امام علی بن موسی الرضا (ع) می‌ تواند به عنوان مدل مدیریتی فرهنگی و امنیتی برای مقابله با جریان‌ های فکری منحرف در جوامع معاصر مورد استفاده قرار گیرد. این تحقیق با ارائه تحلیل نوین و میان‌ رشته‌ ای ، شکاف موجود در مطالعات تاریخی و کلامی حضرت امام رضا (ع) را پر کرده و چشم‌ اندازی کاربردی برای پژوهش‌ های آینده فراهم می‌ سازد . پژوهش حاضر همچنین نشان می‌ دهد که سیره امام علی بن موسی الرضا (ع) می‌ تواند به عنوان مدل مدیریتی فرهنگی و امنیتی برای مقابله با جریان‌ های فکری منحرف در جوامع معاصر مورد استفاده قرار گیرد.

چکیده هدف پژوهش حاضر شناسایی الزامات و راهکارهای تحقق حکمرانی اسلامی با توجه به آموزه های دینی و سیره رضوی انجام شده با روش مطالعه کیفی و براساس رویکرد تحلیل مضمون است. جمع آوری اطلاعات مورد نیاز با مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساخت‌یافته و تجزیه و تحلیل آن‌ها با الگوی کلایزی انجام شد. جامعه مورد مطالعه نخبگان آگاه از موضوع شامل فرهیختگان دانشگاهی، حوزوی و تعدادی از پژوهشگران رضوی استان اصفهان در سال 1402 بودند که به شیوه نمونه‌گیری نظری و هدفمند، با توجه به اصل اشباع نظری 13 نفر از آنان مورد مصاحبه قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل اطلاعات منجر به برساخت 3 مضمون اصلی با عنوان زیرساخت‌ها(با 3 مقوله فرعی بهبود روابط اجتماعی، بسترهای قانونی و اخلاقیات)، منابع و امکانات (با 2 مقوله فرعی فرهنگ و فناوری، دانش و اطلاعات) و حمایت و نظارت(با 3 مقوله فرعی حمایت سیاسی- دینی و اعتقادی، مالی- اعتباری و امنیتی و نظارت دوجانبه) همراه با 48 مفهوم فرعی و 168 مفهوم کلی گردید. بررسی الزامات و راهکارهای تحقق حکمرانی اسلامی نشان داد سیره رضوی سرشاراز نکات و مفاهیم سیاسی و اجتماعی است که زمینه‌ساز ارتقای حکمرانی اسلامی از یک سو و تقویت رابطه میان حاکمان و شهروندان از طرف دیگر است و می‌تواند به عنوان الگوهای کاربردی در جوانب مختلف زندگی یاریگر حاکمان و مردم باشد.

چکیده هنجار‏گریزی یا آشنایی زدایی اصطلاحی برآمده از سوی فرمالیست‏های روسی بود که به منظور دور ساختن زبان یک اثر از ابتذال و عادات متداول زبانی به کار گرفته‏شد. هنجارگریزی معنایی با گونه‏های مختلف استعاره، تشبیه، مجاز، حس‏آمیزی، تناقض و ... مخاطبین خود را از لایه‏های سطحی زبانی به ژرفای خیال سوق می‏دهد. در ادبیات کودک و نوجوان این فرآیند با در نظر گرفتن سن مخاطبین و محدودیت‏های ذهنی و روانی او انجام می‏گیرد تا جذابیت‏های بصری و معنایی عناصر زبانی فهم معنا را با دشواری و پیچیدگی روبرو نسازد. توجه به ویژگی‏های روانی مخاطب کودک و نوجوان در آثاری که به معرفی شخصیت‏های دینی می‏پردازند از اهمیت بیشتری برخوردار است. یکی از این آثار موفق در سال‏های اخیر کتاب ستاره من است که به تبیین مهم‏ترین سجایای اخلاقی امام هشتم (ع) پرداخته‏است. هدف از این پژوهش توصیفی- تحلیلی ارائة هنرمندانة مفاهیم والای اخلاقی-تربیتی امام هشتم (ع) در قالب داستان‏های مختصر است که با چاشنی عناصر خیال توقف‏های خوانشی مخاطب نوجوان را در پی دارد. ما در این پژوهش با بررسی داستان‏ها علاوه بر تلنگر‏های اخلاقی به جلوه‏های زیبایی‏شناسی اثر نیز دقت کرده و آن‏ها را استخراج نموده‏ایم. نتایج پژوهش حاضر حاکی از آن است که خالق اثر از بین شگرد‏های مختلف هنجار‏گریزی معنایی از استعارة مکنیه (انسان‏انگاری) و تشبیهات حسی در خلق تصویر‏آفرینی‏های ادبی بیشتر بهره برده‏است؛ چرا که شاکلة ذهنی مخاطب نوجوان با تشبیهات حسی و استعاره‏های مکنیه ارتباط بیشتری برقرار می‏کند، با این دلیل که منطق او با اطلاعات محسوس و تجارب مشهود نزدیکی بیشتری دارد.

چکیده در عصر حاضر که با گسترش تکثر دینی و افزایش تعاملات بین‌فرهنگی همراه است، طراحی الگوهای مؤثر برای گفت‌وگوی بین‌الادیانی به یکی از مسائل محوری در مطالعات تمدنی و دیپلماسی فرهنگی بدل شده است. علی‌رغم وجود ادبیات پژوهشی گسترده در حوزه گفت‌وگوی ادیان، بهره‌گیری نظام‌مند از ظرفیت‌های سنت اسلامی در این عرصه، کمتر به صورت نظری مورد توجه قرار گرفته است. مناظرات امام رضا (ع) با اندیشمندان ادیان و مذاهب گوناگون در دوران خلافت مأمون عباسی، نمونه‌ای برجسته از مواجهه عقلانی و روشمند با تنوع اعتقادی را به نمایش می‌گذارد. با این حال، این مناظرات غالباً از منظر کلامی یا تاریخی صرف تحلیل شده و ابعاد تمدنی و دیپلماتیک آن‌ها کمتر کاوش شده است.
این پژوهش با اتخاذ رویکرد توصیفی–تحلیلی و بهره‌گیری از روش تحلیل محتوای کیفی، مؤلفه‌های دیپلماسی گفت‌وگو را در مناظرات امام رضا (ع) استخراج نموده و آن‌ها را در چارچوب نظری گفت‌وگوی تمدنی معاصر بازتفسیر می‌کند. یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهد که «الگوی رضوی» بر پایه‌های اصولی چون اولویت‌بخشی به عقلانیت مشترک، استدلال مبتنی بر مبانی معرفتی مخاطب، صیانت از کرامت انسانی، پرهیز از رویکردهای منازعه‌محور، و تقدم جستجوی حقیقت بر رویکرد غلبه‌جویانه استوار است. این مطالعه با ارائه یک چارچوب بومی و عملیاتی، شکاف موجود در ادبیات نظری را پر کرده و راهکاری نوآورانه برای مدیریت چالش‌های دینی و فرهنگی در دنیای معاصر ارائه می‌دهد. این مؤلفه‌ها می‌توانند به عنوان بنیانی بومی و کارآمد، در راستای تقویت دیپلماسی دینی و مدیریت مؤثر تنش‌های مذهبی در جوامع چنددینی معاصر به کار گرفته شوند و چارچوبی ارزشمند برای ارتقای روابط بین‌فرهنگی و میان‌ادیانی فراهم آورند.

چکیده مناظرات امام رضا(ع) با دانشمندان ادیان و مذاهب گوناگون در عصر مأمون عباسی، از مهم‌ترین نمونه‌های گفت‌وگوی عقلانی در سنت اسلامی به شمار می‌آیند که در آن‌ها شیوه‌های استدلال، اقناع و مدیریت تعامل زبانی به‌صورت نظام‌مند به‌کار گرفته شده است. بررسی این مناظرات از منظر نظریه‌های زبان‌شناسی کاربردی می‌تواند ابعاد تازه‌ای از سازوکارهای گفتمانی و راهبردهای ارتباطی در آن‌ها را آشکار سازد. پژوهش حاضر با هدف تبیین چگونگی کاربست «اصل همکاری» پل گرایس در مناظرات رضوی انجام شده و می‌کوشد نحوه تحقّق و یا نقض هدفمند حداکثرهای چهارگانۀ کمیت، کیفیت، ربط و شیوه را در این گفت‌وگوها تحلیل کند. داده‌های پژوهش از میان گزارش‌های مناظرات نقل‌شده در منابع روایی و تاریخی معتبر گردآوری شده و با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و بر اساس چارچوب تحلیل گفتمان کاربردی گرایس، مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که گفتار امام رضا(ع) در ساختار مناظرات، غالباً بر رعایت دقیق اصل ربط و کیفیت استوار است و این امر به حفظ انسجام منطقی گفت‌وگو و تقویت اعتبار معرفتی استدلال‌ها می‌انجامد. در عین حال، در برخی موارد، نقض هدایت‌شده یا تعلیق برخی حداکثرها، به‌ویژه کمیت و شیوه، مشاهده می‌شود که کارکردی بلاغی و استدلالی داشته و زمینه‌ساز شکل‌گیری تلویحات مکالمه‌ای مؤثر در فرآیند اقناع مخاطب می‌گردد. این امر نشان می‌دهد که مناظرات رضوی علاوه بر غنای کلامی و الهیاتی، از منظر تعاملات زبانی نیز ساختاری هدفمند و منسجم دارند. بر اساس یافته‌های پژوهش، نظریۀ همکاری گرایس می‌تواند چارچوبی کارآمد برای تحلیل سازوکارهای ارتباطی و راهبردهای گفتمانی در متون مناظره‌ای اسلامی فراهم آورد.نظریۀ همکاری گرایس می‌تواند چارچوبی کارآمد برای تحلیل سازوکارهای ارتباطی و راهبردهای گفتمانی در متون مناظره‌ای اسلامی فراهم آورد.

چکیده خواص و نخبگان، به‌مثابه حلقه‌ی اتصالِ معرفت میان امام و توده، نقشی تعیین‌کننده در سرنوشت فکری جوامع دارند. پژوهش حاضر با رویکرد «استنباط راهبردی» و روش تحلیل محتوای کیفیِ جهت‌دار، به واکاوی مکانیسم‌های تأثیرگذاری خواص بر رشد یا انحطاط جامعه و راهبردهای اصلاحیِ متناظرِ امام رضا(ع) پرداخته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که خواصِ منحرف در عصر رضوی، با چهار مکانیسمِ هماهنگِ تخریبِ منبع معرفت (جعل سیستماتیک حدیث)، فلج‌سازی اراده‌ی جمعی (ترویج جبر و تفویض)، جایگزینی خیال به‌جای عقل (قصه‌پردازی تشبیه‌گرا) و تقدیس قدرت (درباری‌شدن عالمان)، جامعه را به انحطاط معرفتی می‌کشاندند. در مقابل، امام رضا(ع) با چهار راهبردِ هم‌سنگ و متقارنِ حدّگذاری اعتقادی (تبیین امر بین‌الامرین و ردِّ جبر، تفویض، تشبیه و تجسیم)، شبکه‌سازی نخبگانی (تربیت بیش از ۳۰۰ راوی و ایجاد شبکه‌ی وکلا)، تحریم هوشمندانه (منع زکات و ردِّ شهادتِ عالمانِ درباری) و الگوسازی عملی (نامه به امام جواد(ع) با تأکید بر ارتباط بی‌واسطه با مردم)، به‌صورت ریشه‌ای به اصلاحِ حلقه‌ی واسط پرداخت. نظریه‌ی مستخرج از این پژوهش، یعنی «مدیریت حلقه‌ی واسط»، مدعی است که کانونِ اصلاح در اندیشه‌ی رضوی، نه توده‌ی مردم، بلکه خودِ نخبگان است؛ و بر این اساس، چهار شاخصِ عملیاتیِ پرهیز از جبرگرایی و تفویض‌گرایی، عضویت در شبکه‌ی نخبگانی هم‌سو، قطع همکاری با قدرت‌های فاسد و ارتباطِ مستمر با توده را برای سنجش و مدیریتِ خواص در جوامع امروزین ارائه می‌دهد. این مقاله، برای نخستین‌بار، مکانیسم‌های تخریب و راهبردهای اصلاحیِ امام را در یک مدلِ دوسویه و نظام‌مند نقشه‌برداری کرده و چارچوبی نظری برای بازخوانیِ کارکردِ نخبگان در عصر حاضر فراهم می‌آورد... .. .. ..