فرهنگ رضوی

چکیده مسئله این پژوهش، واکاوی ارکان و شاخص های آموزه امامت در روایات رضوی و هدف از آن، ارائه چارچوب مناسبی برای تبیین آموزه امامت است تا بر اساس آن، مخاطبان به نگرشی جامع و روشن‌تر دست یابند. بدین منظور، با روش توصیفی- تحلیلی، در قالب برجسته‌ترین دغدغه‌های فکریِ انسان شامل حکیمانه بودن خلقت، بهره‌مندی از راهنمایان حقیقی و مرجع کسب رضایت پایدار و تأمل در سه سئوال بنیادین درباره آموزه امامت شامل حکمت، ویژگی‌های برجسته و لوازم تحقق کامل آثار وجودیِ آن، به تحلیل روایات مربوطه پرداخته شده است. می‌توان بر اساس نتایج به دست آمده از پژوهش، چارچوبی شامل سه رُکن حکمت، هدایت و رضایت الهی و هفت شاخص متناظر به آن ها شامل «ضرورت تکمیل آخرین دین الهی»، «انحصار امامت در اهل بیت پیامبر و نفی خلافت»، «هدایت جامع‌نگر»، «مهم‌ترین ویژگی‌های مادی و معنوی امام»، «معرفت به امام»، «محبت به امام» و «تبعیت از امام» ارائه کرد.

چکیده نوشتار حاضر با روش توصیفی‌ـ تحلیلی، درصدد تبیین نظریة «مهاجرت امام رضاو امامزادگان^(ع) در راستای سنت الهی استبدال» بوده و نتایج به‌دست آمده بدین قرار است:1. نگارندگان بر اساس شواهد قرآنی، روایی و تاریخیِ معتبر معتقدند خداوند متعال براساس سنت استبدال، پس از ناسپاسی و عدم اهتمام لازم مسلمانان سایر نقاط اسلامی‌ـ به‌ویژه حجاز و عراق‌ـ در یاری رساندن به دین و رهبران الهی، این نقش محوری را بر عهدة پیروان مکتب اهل بیت^(ع) در ایران قرار داده است. این مهم، تمهیدهایی لازم دارد که می­توان مهاجرت امام رضا^(ع) و فرزندان و نوادگان امامان^(ع) به ایران را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین دلایل تثبیت و استمرار توفیق نصرت دین الهی برای ایرانیان دانست و رصد کیفیت پراکندگی قبور مطهر امامزادگان^(ع) در سراسر ایران نیز تأییدی بر آن خواهد بود؛ 2. حضور امام رضا^(ع) در ایران موجب شد تا حضور امامزادگان^(ع) در ایران، هم از لحاظ کیفی و هم کمّی، مدیریت شود.